آموزش نظام ارتباطی تبادل تصویر به مادران دارای کودک آهستهگام فاقد گفتار و اثربخشی آن بر استرس مادران، تعامل والد-کودک و مهارتهای ارتباطی - اجتماعی فرزندانشان
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد روانشناسی و آموزش کودکان استثنایی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
2 استاد ممتاز، گروه روانشناسی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی دانشگاه تهران. تهران، ایران
3 دانشیار گروه روانشناسی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
doi
10.22034/ceciranj.2023.392099.1760چکیده
Downloaded from www.ceciranj.ir هدف از پژوهش آموزش نظام ارتباطی تبادل تصویر به مادران و بررسی اثربخشی آن بر استرس مادران، تعامل والد-کودک و مهارتهای ارتباطی - اجتماعی کودکان آهستهگام فاقد گفتار بود. روش پژوهش از نوع شبهآزمایشی تکآزمودنی با طرح A-B در نظر گرفته شد. جامعه آماری را کلیه دانشآموزان آهستهگام فاقد گفتار مشغول به تحصیل در سال تحصیلی 1400-1401 در شهرستان شاهرود تشکیل داد که شامل ۳ دختر و ۲ پسر بودند. با استفاده از روش نمونهگیری در دسترس تعداد 3 دانشآموز 9 تا 11 سال (1 پسر و 2 دختر) بهعنوان نمونه انتخاب شدند. گروه نمونه به مدت 18 جلسه تحت برنامه آموزشی نظام ارتباطی تبادل تصویر قرار گرفتند. ابزارهای پژوهش حاضر شامل پرسشنامه سنین و مراحل (ASQ-3)، مقیاس رتبهبندی اتیسم گیلیام (GARS-3)، مقیاس رابطه والد- کودک (CPRS) و مقیاس استرس والدین (PSS) بود. یافتهها نشان داد که در مراحل پسآزمون ۱، پسآزمون ۲ و پیگیری (به فاصلهی یک ماه) برنامه آموزشی نظام ارتباطی تبادل تصویر بر تعامل والد-کودک و مهارتهای ارتباطی - اجتماعی کودکان آهستهگام فاقد گفتار، همچنین استرس مادرانشان اثربخش بود. از اینرو، میتوان بیان کرد که برنامه آموزشی نظام ارتباطی تبادل تصویر مورد توجه درمانگران و پژوهشگران قرار گیرد.