اثربخشی آموزش فرزندپروری با رویکرد پذیرش و تعهد بر تحمل پریشانی و تنظیم رفتاری هیجان مادران دانشآموزان دارای اختلال کمتوجهی/ بیشفعالی
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسی ارشد مشاوره توانبخشی، گروه مشاوره، واحد خمینیشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران.
2 دکتری مشاوره، گروه مشاوره، واحد خمینی شهر، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران.
doi
10.22034/ceciranj.2024.418343.1804چکیده
هدف پژوهش حاضر، بررسی اثربخشی آموزش فرزندپروری با رویکرد پذیرش و تعهد بر تحمل پریشانی و تنظیم رفتاری هیجان مادران دانشآموزان دارای اختلال کمتوجهی/ بیشفعالی بود. روش پژوهش، نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون و پسآزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری، شامل تمام مادران دانشآموزان دختر 8 تا 10 سال دارای اختلال کمتوجهی بیشفعالی بود که در سال تحصیلی 1402-1401 در مدارس ابتدایی شهر اصفهان مشغول به تحصیل بودند. برای انتخاب نمونه از روش نمونهگیری تصادفی خوشهای چندمرحلهای استفاده شد و مادران 30 کودک به شیوه تصادفی در دو گروه آزمایش (15 نفر) و گروه کنترل (15 نفر) قرار گرفتند. گروه آزمایش طی 10 جلسه 90 دقیقهای مداخله فرزندپروری با رویکرد پذیرش و تعهد را دریافت کرد. برای جمعآوری دادهها از پرسشنامه کانرز فرم والد (CPRS)، پرسشنامه تحمل پریشانی (DTS) و پرسشنامه تنظیم رفتاری هیجان (BERQ) استفاده شد. با استفاده از مدل آماری تحلیل کوواریانس تکمتغیری و تحلیل کوواریانس چندمتغیری دادهها تحلیل شد و نتایج نشان داد که مداخله فرزندپروری مبتنی بر پذیرش و تعهد بر افزایش تحمل پریشانی و مؤلفههای آن و سه مؤلفه تنظیم رفتاری هیجان شامل اقدام به کارهای دیگر، رویارویی فعال و جستجوی حمایت اجتماعی و کاهش کنارهگیری و نادیده گرفتن تأثیر معنادار دارد. بر اساس نتایج میتوان گفت مداخلات مبتنی بر پذیرش و تعهد در بهبود سلامت روانی این گروه از مادران نتایج اثربخشی داشت.