اثربخشی آموزش فرزند‌پروری با رویکرد پذیرش و تعهد بر تحمل پریشانی و تنظیم رفتاری هیجان مادران دانش‌آموزان دارای اختلال کم‌توجهی/ بیش‌فعالی

نویسندگان

1 دانشجوی کارشناسی ارشد مشاوره توانبخشی، گروه مشاوره، واحد خمینی‌شهر، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران.

2 دکتری مشاوره، گروه مشاوره، واحد خمینی شهر، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران.

doi
10.22034/ceciranj.2024.418343.1804
چکیده

 هدف پژوهش حاضر، بررسی اثربخشی آموزش فرزند­پروری با رویکرد پذیرش و تعهد بر تحمل پریشانی و تنظیم رفتاری هیجان مادران دانش­آموزان دارای اختلال کم­توجهی/ بیش­فعالی بود. روش پژوهش، نیمه­آزمایشی با طرح پیش­آزمون و پس­آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری، شامل تمام مادران دانش­آموزان دختر 8 تا 10 سال دارای اختلال کم­توجهی بیش­فعالی بود که در سال تحصیلی 1402-1401 در مدارس ابتدایی شهر اصفهان مشغول به تحصیل بودند. برای انتخاب نمونه از روش نمونه­­گیری تصادفی خوشه­ای چند­مرحله­ای استفاده شد و مادران 30 کودک به شیوه تصادفی در دو گروه آزمایش (15 نفر) و گروه کنترل (15 نفر) قرار گرفتند. گروه آزمایش طی 10 جلسه 90 دقیقه­ای مداخله فرزند­پروری با رویکرد پذیرش و تعهد را دریافت کرد. برای جمع­آوری داده­ها از پرسشنامه کانرز فرم والد (CPRS)، پرسشنامه تحمل پریشانی (DTS) و پرسشنامه تنظیم رفتاری هیجان (BERQ) استفاده شد. با استفاده از مدل آماری تحلیل کوواریانس تک­متغیری و تحلیل کوواریانس چندمتغیری داده‌ها تحلیل شد و نتایج نشان داد که مداخله فرزند­پروری مبتنی بر پذیرش و تعهد بر افزایش تحمل پریشانی و مؤلفه­های آن و سه مؤلفه تنظیم رفتاری هیجان شامل اقدام به کارهای دیگر، رویارویی فعال و جستجوی حمایت اجتماعی و کاهش کناره­گیری و نادیده گرفتن تأثیر معنادار دارد. بر اساس نتایج می­توان گفت مداخلات مبتنی بر پذیرش و تعهد در بهبود سلامت روانی این گروه از مادران نتایج اثربخشی داشت.