اثربخشی آموزش طرحوارهدرمانی بر رضایت از زندگی و کیفیت زندگی در دانشآموزان تیزهوش با نشانههای اضطراب
نویسندگان
1 دکترای روانشاسی تربیتی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران،
2 دانشجوی دکترای روان شناسی تربیتی دانشکده روان شناسی و علوم تربیتی دانشگاه سمنان سمنان ایران
3 دکترای روانشناسی تربیتی، دانشکده اقتصاد و علوم اجتماعی، دانشگاه بوعلی سینا همدان، همدان، ایران
doi
10.22034/ceciranj.2024.425713.1818چکیده
Downloaded from www.ceciranj.ir هدف از پژوهش حاضر، اثربخشی آموزش طرحوارهدرمانی بر رضایت از زندگی و کیفیت زندگی دانشآموزان تیزهوش با نشانههای اضطراب بود. روش پژوهش، نیمهآزمایشی مبتنی بر پیشآزمون – پسآزمون با گروه کنترل بود. جامعهی آماری را ۱۸۰ دانشآموزان دارای اضطراب مراجعهکننده به دفتر مشاوره دبیرستان تیزهوشان شهر خرمآباد در سال 1402 در نظر گرفته شد. نمونه آماری شامل 30 نفر بهصورت داوطلبانه بود که بهصورت تصادفی در دو گروه 15 نفری، گروه طرحوارهدرمانی و گروه کنترل جایگزین شدند. در پژوهش از پرسشنامه کیفیت زندگی (SF-36) و پرسشنامه رضایت از زندگی (SWLS) استفاده شد. پس از اجرای پیشآزمون، در گروه آزمایش مداخله طرحوارهدرمانی در 8 جلسه (هر هفته یک جلسه بهصورت گروهی) اجرا و پس از آن، مرحله پسآزمون در هر دو گروه اجرا گردید. یافتهها مبتنی بر تحلیل کوواریانس چندمتغیره نشان داد که در پسآزمون، میانگین رضایت از زندگی (001/0P value: ) و مقیاس سلامت جسمی (001/0P value: ) و سلامت روانی (001/0P value: ) در گروه مداخله به طور معناداری از افراد گروه کنترل بالاتر بود. در نتیجه، مداخلهی طرحوارهدرمانی برنامهای مؤثر در جهت افزایش رضایت از زندگی و کیفیت زندگی دانشآموزان با نشانههای اضطراب در نظر گرفته شد. این درمان به دانشآموزان کمک میکند تا با بهبود بینش خود، طرحوارههای منفی را به مثبت تبدیل نموده و با ایجاد هدف و معنا در زندگی خود، اضطراب خود را کاهش داده و رضایت از زندگی خود را افزایش دهند. لذا پیشنهاد میگردد که در فضای آموزش، از طرحوارهدرمانی در جهت افزایش سلامتروان دانشآموزان با نشانههای اضطراب استفاده گردد.