اثربخشی آموزش طرحواره‌درمانی بر رضایت از زندگی و کیفیت زندگی در دانش‌آموزان تیزهوش با نشانه‌های اضطراب

نویسندگان

1 دکترای روانشاسی تربیتی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران،

2 دانشجوی دکترای روان شناسی تربیتی دانشکده روان شناسی و علوم تربیتی دانشگاه سمنان سمنان ایران

3 دکترای روانشناسی تربیتی، دانشکده اقتصاد و علوم اجتماعی، دانشگاه بوعلی سینا همدان، همدان، ایران

doi
10.22034/ceciranj.2024.425713.1818
چکیده

Downloaded from www.ceciranj.ir  هدف از پژوهش حاضر، اثربخشی آموزش طرحواره‌درمانی بر رضایت از زندگی و کیفیت زندگی دانش‌آموزان تیزهوش با نشانه‌های اضطراب بود. روش پژوهش، نیمه­آزمایشی مبتنی بر پیش‎آزمون – پس‎آزمون با گروه کنترل بود. جامعه‌ی آماری را ۱۸۰ دانش‌آموزان دارای اضطراب مراجعه‌کننده به دفتر مشاوره دبیرستان تیزهوشان شهر خرم­آباد در سال 1402 در نظر گرفته شد. نمونه آماری شامل 30 نفر به­صورت داوطلبانه بود که به­صورت تصادفی در دو گروه  15 نفری، گروه طرحواره­درمانی و گروه کنترل جایگزین شدند. در پژوهش از پرسشنامه کیفیت زندگی (SF-36) و پرسشنامه رضایت از زندگی (SWLS) استفاده شد. پس از اجرای پیش­آزمون، در گروه آزمایش مداخله طرحواره­درمانی در 8 جلسه (هر هفته یک جلسه به‌صورت گروهی) اجرا و پس از آن، مرحله پس­آزمون در هر دو گروه اجرا گردید. یافته­ها مبتنی بر تحلیل کوواریانس چندمتغیره نشان داد که در پس­آزمون، میانگین رضایت از زندگی (001/0P value: ) و مقیاس سلامت جسمی (001/0P value: ) و سلامت روانی (001/0P value: ) در گروه مداخله به‌ طور معناداری از افراد گروه کنترل بالاتر بود. در نتیجه، مداخله­ی طرحواره‌درمانی برنامه­ای مؤثر در جهت افزایش رضایت از زندگی و کیفیت زندگی دانش­آموزان با نشانه­های اضطراب در نظر گرفته شد. این درمان به دانش­آموزان کمک می­کند تا با بهبود بینش خود، طرحواره­های منفی را به مثبت تبدیل نموده و با ایجاد هدف و معنا در زندگی خود، اضطراب خود را کاهش داده و رضایت از زندگی خود را افزایش دهند. لذا پیشنهاد می‌گردد که در فضای آموزش، از طرحواره‌درمانی در جهت افزایش سلامت‌روان دانش­آموزان با نشانه­های اضطراب استفاده گردد.