بررسی نقش توانایی شناختی، افسردگی، اضطراب و استرس در پیشبینی خودکارآمدی دانشآموزان با آسیب بینایی
نویسندگان
1 گروه آموزش روانشناسی و مشاوره، دانشگاه فرهنگیان، صندوق پستی 889-14665 تهران، ایران.
2 کارشناسی ارشد روانشناسی و آموزش افراد با نیازهای خاص، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران.
doi
10.22034/ceciranj.2023.383068.1741چکیده
این پژوهش با هدف بررسی نقش توانایی شناختی، افسردگی، اضطراب و استرس در پیشبینی خودکارآمدی دانشآموزان با آسیب بینایی در شهر اصفهان انجام شد. پژوهش حاضر از نوع همبستگی بود و جامعه آماری شامل همه دانشآموزان با آسیب بینایی شهر اصفهان در نظر گرفته شد که از بین آنان 62 نفر با روش نمونهگیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش پرسشنامه توانایی شناختی (CAQ)، مقیاس افسردگی، اضطراب و استرس (DASS) و پرسشنامه خودکارآمدی (SEQ) بود. نمرات با روش تحلیل رگرسیون گام به گام در نسخه 26 نرمافزار SPSS تحلیل شد. یافتهها بیانگر ارتباط مثبت و معنادار توانایی شناختی با خودکارآمدی بود. علاوه بر این، افسردگی، اضطراب و استرس نیز رابطهای منفی و معنادار با خودکارآمدی داشتند. در مجموع، توانایی شناختی، افسردگی، اضطراب و استرس توانستند 40 درصد واریانس خودکارآمدی را پیشبینی کنند و توانایی شناختی بیشترین نقش را در پیشبینی این متغیر داشت. در نتیجه نقش توانایی شناختی، افسردگی، اضطراب و استرس در پیشبینی خودکارآمدی قابل توجه است. بنابراین، توجه به این عوامل در دانشآموزان با آسیب بینایی از اهمیت زیادی برخوردار است.