گویشهای بومی درادبیات چندپارگی هندوستان: گفتمانکاوی رمان قطار به سوی پاکستان بر مبنای مدل فندیک
نویسندگان
1 استادیار زبان و ادبیات انگلیسی، دانشگاه پیامنور،تهران،ایران
2 استاد زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه پیامنور، تهران،ایران
doi
10.22099/jill.2022.42735.1296چکیده
کوشوانت سینگ، بنیانگذار ادبیات چندپارگی هندوستان، با نوآوریهای زبانی در بافت متنی رمان قطار به سوی پاکستان)1956)به تبیین رابطة میان گفتمان، ایدئولوژی و اجتماع میپردازد. این جستار درصدد پاسخگویی به این پرسشها است که کدام گویش بومی بسامد بیشتری در متن این رمان دارد و گفتمانهای موجود در این اثر تا چه میزان در چارچوب مربع ایدئولوژیک فندیک هستند.این پژوهش با بهرهگیری از شیوة کتابخانهای به روش توصیفی- تحلیلی با رویکردی اجتماعی-شناختی و بر مبنای الگوی نظری فندیک (1998) انجام شده است. یافتههای پژوهش نشان میدهند که کوشوانت سینگ در محورهای معنایی و بلاغی از راهبردهایی استفاده میکند که در سطوح خرد و کلان با چارچوب نظری و مربع ایدئولوژیک فندیک (1998) همپوشانی دارند. تحلیل دادهها با استفاده از نرمافزارSPSS25 نشان داد که با توجه به متغیرهای محورهای معنایی و بلاغی تفاوت معناداری در میزان فراوانی راهبردهای گفتمانی وجود دارد. مقولهبندی و استعاره به ترتیب بیشترین مقدار را نسبت به سایر راهبردهای معنایی و بلاغی دارند. در میان زبانهای هندو-آریایی، کمترین وامگیریهای زبانی از پنجابی و بیشترین گرته برداری نیز از هندی است تا مخاطبان بیشتری به اثر برگزیده جلب شوند.
