بار اقامه دلیل در داوری تجاری بین ‏المللی و امکان تعدیل آن توسط طرفین و دیوان داوری

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری حقوق خصوصی، دانشکده حقوق، دانشگاه علوم قضائی و خدمات اداری

2 استاد گروه حقوق خصوصی، دانشکده حقوق، دانشگاه علوم قضائی و خدمات اداری

doi
10.22034/jlvi.2024.2004037.1044
چکیده

طبق یک قاعدۀ حقوقی بار اصلی اثبات دلیل بر عهدۀ  مدعی است که ادعایی را برای اثبات حقایق ارائه می‌دهد. دشواری در اثبات ادعا هرگز موجب رهایی مدعی از تکلیف اثبات ادعا نمی‌شود. چنانچه مدعی دلیل کافی برای اثبات ادعای خود ارائه ندهد او به ضرر خود عمل کرده است. از طرفی در قرارداد داوری به‌عنوان یک اصل پذیرفته‌شده، طرفین در انتخاب مقررات شکلی و ماهوی حاکم بر قرارداد آزادند. این مقاله درصدد است تا با روش توصیفی ـ تحلیلی مشخص کند که آیا اختیار طرفین در تعیین مقررات شکلی و ماهوی دربرگیرندۀ اختیار تعدیل و تغییر در بار اثبات دلیل نیز است یا خیر؟ بدیهی است که این اختیار و نیز اختیار دیوان داوری درمورد تعدیل بار اثبات دلیل نباید به تغییری منجر شود که نتیجۀ آن باعث تعارض با نظم عمومی و قواعد آمره شود. درمورد اینکه بار اثبات دلیل از مقررات شکلی یا ماهوی تبعیت می‌کند نظرات متفاوتی وجود دارد. بررسی و یافته‌های مقاله نشان می‌دهد که گرایش غالب در رویۀ داوری تجاری بین‌المللی بر این است که قاعدۀ بار اثبات دلیل از جنبۀ ماهوی برخوردار است.