فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

 هدف از پژوهش حاضر، بررسی اثربخشی تمرینات چشم ساکن بر مؤلفه­های حرکتی تکلیف دریافت­کردن کودکان با اختلال هماهنگی رشدی بود. مطالعه حاضر از نوع نیمه­تجربی با طرح پیش­آزمون، پس­آزمون و دوره یادداری با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل 400 نفر از دختران 6 سال دارای اختلال هماهنگی رشدی از مهدکودک­های وابسته به دانشگاه علوم پزشکی اصفهان بودند که به روش هدفمند و با استفاده از مجموعه آزمون ارزیابی مهارت حرکتی کودکان- نسخه دوم، 60 کودک مبتلا به اختلال هماهنگی رشدی انتخاب شدند. 60 دختر دارای اختلال هماهنگی رشدی با میانگین سنی 15/1±6 سال بودند که به صورت تصادفی در سه گروه تمرین چشم چشم ساکن، کوتاه­مدت، بلندمدت و گروه ­کنترل تقسیم شدند. مداخلات تمرینی به مدت شش هفته، سه جلسه در هفته و هر جلسه تمرینی به مدت 45 دقیقه اجرا شد. شرکت­کنندگان در مراحل پیش­آزمون، اکتساب در هر جلسه، پس­آزمون و یادداری 10 تلاش دریافت­کردن را انجام دادند. از آزمون مجموعه ارزیابی حرکتی کودکان - نسخه دوم MABC-2))، دستگاه ردیابی چشم و دوربین با سرعت و دقت بالا، برای ارزیابی حرکتی و ثبت اطلاعات مربوط به بینایی و داده­های کینماتیکی تکلیف دریافت­کردن استفاده شد. همچنین، از آزمون­های آماری تحلیل واریانس با اندازه­گیری مکرر و تحلیل واریانس درون­گروهی  برای تحلیل داده­ها استفاده شد. یافته­ها نشان داد، تمرین چشم ساکن پایه، کوتاه­مدت و بلندمدت برکاهش زاویه مفصل آرنج تکلیف دریافت­کردن این کودکان تأثیر معنا­داری داشت (05/0P≤). همچنین، تمرین چشم ساکن بلندمدت باعث کاهش معنا­دار در زاویه مفصل آرنج تکلیف دریافت­کردن در مقایسه با تمرینات چشم ساکن پایه و کوتاه­مدت شد (05/0P≤). به نظر می­رسد، تمرینات چشم ساکن بهینه باعث کاهش زوایه مفصل آرنج کودکان با اختلال هماهنگی رشدی در تکلیف دریافت­کردن می­شود. به­طور کلی نتایج این پژوهش بر اهمیت دوره طولانی­تر چشم ساکن بر یادگیری تکلیف دریافت­کردن تأکید دارد.