فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه بین حمایت اجتماعی ادراک­شده و خودکارآمدی والدگری از طریق نقش واسطه­ای خودتنظیمی هیجانی در والدین دارای فرزند مبتلا به فنیل­کتونوری بود. جامعه آماری شامل 195 والد (130 مادر و 65 پدر)، مراجعه­کننده به مرکز حمایت از بیماران متابولیک استان زنجان در سال 1400 بود. تعداد 157 نفر (113 مادر و 44 پدر) از والدین به روش نمونه­گیری در‎دسترس انتخاب شدند. ابزار مقیاس حمایت اجتماعی ادراک­شده (MSPSS)؛ پرسشنامه راهبردهای خودتنظیمی هیجانی (ESRSQ) و پرسشنامه خودکارآمدی والدگری (PSAM) استفاده شد. تحلیل داده­ها از طریق مدل­سازی معادلات ساختاری با حداقل مربعات جزئی و با استفاده از نرم افزار  Smart PLS- 3.3انجام شد. با توجه به نتایج بوت استرپ، اثرات مستقیم حمایت ادراک­شده از دوستان بر خودتنظیمی هیجانی (011/0= P، 24/0=β)  و خودتنظیمی هیجانی بر خودکارآمدی والدگری (001/0= P، 35/0=β) معنی­دار و مثبت بود. اثرات غیرمستقیم حمایت ادراک­شده از دوستان (019/0= P، 083/0=β)، از طریق خودتنظیمی هیجانی بر خودکارآمدی والدگری معنی­دار و مثبت بود. این یافته‌ها شواهد جدیدی را ارائه می‌کنند که نشان می‌دهد راهبردهای خودتنظیمی هیجانی ممکن است هدفی برای مداخلات روان‌شناختی باشد که برای افزایش خودکارآمدی والدین دارای فرزند مبتلا به فنیل­کتونوری تلاش می‌کنند. همچنین، پیامدهایی برای اقدامات مراقبت‌های بهداشتی و مداخلات حمایتی-درمانی بیماران فنیل­کتونوری  دارد؛ زیرا بر اهمیت کمک به والدین برای مواجه با مشکلات ناشی از این بیماری در خانواده‌ها تأکید می‌کند.