فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه: بیماری شریان محیطی، بخش مهمی از عوارض بیماری مزمن کلیه را تشکیل می‌دهد. اندازه‌گیری شاخص پایی-بازویی (ABI) معتبرترین روش تشخیص این بیماری است. بر اساس بررسی‌ها فعالیت بدنی می‌تواند با تأثیر بر عملکرد عروق و کارایی همودیالیز، بر وضعیت جسمانی و کیفیت زندگی بیماران همودیالیزی تأثیر بگذارد. در پژوهش حاضر، تأثیر تمرین هوازی حین همودیالیز بر شاخص پایی- بازویی، کیفیت زندگی و کفایت دیالیز بررسی شد.روش پژوهش: در این پژوهش 30 بیمار همودیالیزی (با میانگین سن 02/4± 56 سال) از مراکز درمانی دیالیز، انتخاب شدند. بیماران به دو گروه تمرین (15 نفر) و کنترل (15 نفر) تقسیم شدند. گروه تمرین در دورۀ 12 هفته‌ای تمرین هوازی (رکاب‌زنی در حالت درازکش) حین دیالیز شرکت کرد، اما گروه کنترل روال عادی درمان را سپری کرد. پیش و پس از پایان دورۀ تمرینی، داده‌های مربوط به اندازه‌گیری متغیرها جمع‌آوری شد و تجزیه‌وتحلیل آماری به‌وسیلۀ نرم‌افزار Spss صورت گرفت.یافته‌ها: بین میانگین شاخص پایی-بازویی (0.018=P)، کفایت دیالیز (0.004=P)، کیفیت زندگی مرتبط با سلامتی (0.000=P)، عملکرد بدنی (0.000=P)، روابط (0.000=P) و کیفیت خواب (0.006=P) گروه تمرین و کنترل در پیش و پس از مداخله تفاوت معنا‌داری وجود داشت. همچنین بین تغییرات شاخص پایی-بازویی و کیفیت زندگی (0.05=P) و بین کفایت دیالیز و کیفیت زندگی (0.025=P) ارتباط معنا‌داری وجود دارد. با این حال بین شاخص پایی-بازویی و کفایت دیالیز ارتباط معنا‌داری مشاهده نشد (0.920=P).نتیجه‌گیری: تمرین هوازی حین همودیالیز تأثیر معناداری بر کاهش شاخص پایی-بازویی، افزایش کفایت دیالیز و کیفیت زندگی بیماران دارد. ازاین‌رو این نوع تمرین می‌تواند به‌عنوان راهبرد مهم در کاهش بیماری قلبی و بهبود کیفیت زندگی بیماران استفاده شود.