اثربخشی بازیدرمانی گروهی بر مهارتهای اجتماعیکودکان اوتیسم
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد مدیریت توانبخشی، گروه توانبخشی، دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی، تهران، ایران.
2 کارشناسی ارشد روان شناسی شخصیت، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران.
3 کارشناسی ارشد روانشناسی تربیتی، گروه روانشناسی، دانشگاه پیام نور، ورامین، ایران.
4 کارشناسی ارشد برنامه ریزی درسی، گروه علوم تربیتی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.
doi
10.22034/ceciranj.2023.321536.1627چکیده
هدف مطالعه حاضر تعیین اثربخشی بازیدرمانی گروهی بر مهارتهای اجتماعی کودکان اوتیسم بود. روش پژوهش حاضر شبه تجربی از نوع پیشآزمون- پسآزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری را تمام کودکان دختر و پسر 6 تا 10 سال مبتلا به اوتیسم که در سال تحصیلی ۱۳۹9-1398 در مرکز اوتیسم فرزندان آفتاب شهر قدس بودند، تشکیل دادند که تعداد آنان 42 نفر بود. از جامعه مذکور تعداد 24 نفر واجد شرایط که داوطلب مشارکت در پژوهش بودند، به شیوه نمونهگیری در دسترس انتخاب و بهصورت تصادفی ساده در دو گروه گواه (12 نفر) و آزمایش (12 نفر) قرار گرفتند. گروه آزمایش طی 10 جلسه 60 دقیقهای در هر هفته 2 جلسه بهصورت گروهی تحت آموزش بازیدرمانی گروهی قرار گرفتند، اما گروه گواه طی این مدت در هیچ کلاس آموزشی در شرکت نداشتند. جهت جمع آوری داده ها از پرسشنامه اوتیسم گیلیام (GARS) و سنجش مهارتهای اجتماعی استون و همکاران (TSSA) استفاده شد. جهت تحلیل دادهها از نرمافزار SPSS نسخه 22 و آزمون تحلیل کووایاریانس چندمتغیره استفاده شد. نتایج نشان داد، میانگین گروه آزمایش در مهارتهای اجتماعی و مؤلفههای آن (توانایی درک هیجانات و احساسات دیگران، توانایی شروع تعامل با دیگران، توانایی حفظ تعامل با دیگران و توانایی پاسخدهی به دیگران) نسبت به گروه گواه افزایش یافته بود (01/0p<). بر اساس نتایج پژوهش، بازیدرمانی گروهی بر مهارتهای اجتماعی و مؤلفههای آن در کودکان با اختلال طیف اوتیسم مؤثر بود.
