تأثیر توانبخشی حرکتی بر تقویت توجه دانشآموزان دیرآموز
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی، واحد رودهن، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
2 دانشیار گروه روانشناسی و آموزش کودکان استثنایی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران.
doi
10.22034/ceciranj.2023.336680.1646چکیده
هدف پژوهش حاضر بررسی تأثیر توانبخشی حرکتی بر تقویت توجه دانش آموزان دیرآموز شهر رشت بود. روش پژوهش آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود و جامعه آماری شامل تمام دانش آموزان دیرآموز 8 تا 12 سال شهر رشت در سال تحصیلی 1400-99 مشغول به تحصیل و حدوداٌ 500 نفر در نظر گرفته شد. نمونه آماری شامل 20 کودک دیرآموز (10 دختر) و (10 پسر) با میانگین بهره هوش 79 که با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی انتخاب در دو گروه آزمایش و گواه جایدهی شدند. برای جمع آوری دادهها از آزمون رایانه ای استروپ ساده SST))، آزمون رایانهای عملکرد پیوسته (CPT)، آزمون رایانه ای کارت ویسکانسن (WISC) و آزمون تقسیم شده محقق ساخته TEA-Ch)) در مراحل قبل و بعد از آموزش استفاده شد. گروه آزمایش به مدت 10 جلسه، 45 دقیقه ای دو روز در هفته، پروتکل منتخب ادراکی – حرکتی را اجراء کردند و پس از پایان دوره توسط آزمونهای توجه مورد بررسی قرار گرفتند. به منظور تجزیه و تحلیل دادهها از تحلیل کوواریانس چندمتغیره (MANCOVA ) به وسیله نرم افزار 26-SPSS استفاده شد. سطح معنی داری در کلیه آزمونها 05/0 در نظر گرفته شده بود. یافته ها نشان داد برنامه های ادراکی – حرکتی بر بهبود توجه دانش آموزان دیرآموز اثر معنی داری دارد. در نتیجه فراهم کردن برنامه های حرکتی در کنار آموزشهای سازمان یافته این کودکان برای بهتر شدن مشکلات آنها پیشنهاد میشود.