تأثیر توانبخشی حرکتی بر تقویت توجه دانش‌آموزان دیرآموز

نویسندگان

1 کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی، واحد رودهن، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.

2 دانشیار گروه روانشناسی و آموزش کودکان استثنایی، دانشکده روان‌شناسی و علوم تربیتی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران.

doi
10.22034/ceciranj.2023.336680.1646
چکیده

هدف پژوهش حاضر بررسی تأثیر توانبخشی حرکتی بر تقویت توجه دانش­ آموزان دیرآموز شهر رشت بود. روش پژوهش آزمایشی با طرح پیش ­آزمون-پس ­آزمون با گروه کنترل بود و جامعه آماری شامل تمام دانش ­آموزان دیرآموز 8 تا 12 سال شهر رشت در سال تحصیلی 1400-99 مشغول به تحصیل و حدوداٌ 500 نفر در نظر گرفته شد. نمونه آماری شامل 20 کودک دیرآموز (10 دختر) و (10 پسر) با میانگین بهره هوش 79 که با استفاده از روش نمونه ­گیری تصادفی انتخاب در دو گروه آزمایش  و گواه جایدهی شدند. برای جمع ­آوری داده­ها از آزمون رایانه ­ای استروپ ساده SST))، آزمون رایانه­ای عملکرد پیوسته (CPT)، آزمون رایانه ­ای کارت ویسکانسن (WISC) و آزمون تقسیم ­شده محقق ­ساخته TEA-Ch)) در مراحل قبل و بعد از آموزش استفاده شد. گروه آزمایش به مدت 10 جلسه، 45 دقیقه ­ای دو روز در هفته، پروتکل منتخب ادراکی – حرکتی را اجراء کردند و پس از پایان دوره توسط آزمون­های توجه مورد بررسی قرار گرفتند. به منظور تجزیه و تحلیل داده­ها از تحلیل کوواریانس چندمتغیره (MANCOVA ) به وسیله نرم ­افزار 26-SPSS استفاده شد. سطح معنی ­داری در کلیه آزمون­ها 05/0 در نظر گرفته شده بود. یافته ­ها نشان داد برنامه­ های ادراکی – حرکتی بر بهبود توجه دانش ­آموزان دیرآموز اثر معنی­ داری دارد. در نتیجه فراهم کردن برنامه ­های حرکتی در کنار آموزش­های سازمان­ یافته این کودکان برای بهتر شدن مشکلات آن­ها پیشنهاد می­شود.