فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی آموزش قدردانی مبتنی بر آموزه‌های فرهنگی بر سلامت روان و امید به زندگی مادران دانش‌آموزان با آسیب بینایی در شهر گچساران انجام شد. این پژوهش، یک مطالعه شبه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون- پس‌آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل همه‌ مادران دانش‌آموزان با آسیب بینایی متوسط تا شدید شهر گچساران در نظر گرفته شد که 49 نفر بودند. با استفاده از روش نمونه‌گیری در دسترس تعداد 30 مادر، 35 تا 45 ساله که فرزندانشان در مدسه باغچه‌بان مشغول به تحصیل بودند، به­عنوان نمونه انتخاب و با انتساب تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل 15 نفری جایگزین شدند. گروه آزمایش، برنامه قدردانی مبتنی بر آموزه­های فرهنگی را طی ۹ جلسه (هفته‌ای 3 جلسه) ۹۰ دقیقه­ای دریافت نمودند؛ در حالیکه گروه کنترل در این جلسات شرکت نکردند. در این پژوهش از پرسشنامه سلامت روان (SCL-25) و مقیاس امید بزرگسالان AHS)) استفاده شد. داده‌ها به با استفاده از مدل تحلیل کوواریانس تک‌متغیری با به کارگیری نرم‌افزار SPSS نسخه 26 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. نتایج نشان داد که گروه آزمایش و کنترل در سلامت روان و امید به زندگی تفاوت معناداری داشتند (001/0>P) و آموزش برنامه قدردانی مبتنی بر آموزه‌های فرهنگی بر سلامت روان (001/0= P و 30/419F=) و امید به زندگی (001/0= P و 70/255F=) مادران دانش‌آموزان با آسیب بینایی اثر مثبت و معناداری داشته است. با توجه به مجذور ایتا می‌توان گفت که به ترتیب 94 و 90 درصد تغییر در این متغیرها به علت اثربخشی آموزش قدردانی مبتنی بر آموزه‌های فرهنگی می‌باشد. در واقع، آموزش برنامه قدردانی مبتنی بر آموزه‌های فرهنگی بر سلامت روان و امید به زندگی مادران دانش‌آموزان با آسیب بینایی اثر مثبت و معناداری داشته است. بنابراین، برنامه‌ریزی برای آموزش چنین برنامه‌هایی نقش مهمی در سلامتی و امیدواری افراد دارد.