اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر دشواری تنظیم هیجان و توانمندی منش مادران کودکان مبتلا به اختلال کم‌توجهی بیش‌فعالی

نویسندگان

1 استاد گروه روانشناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.

2 استاد گروه روانشناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.

3 کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه پیام نور مرکز تهران جنوب، تهران، ایران.

doi
10.22034/ceciranj.2022.296943.1569
چکیده

 هدف از پژوهش حاضر تعیین اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر دشواری تنظیم هیجان و توانمندی منش مادران کودکان مبتلا به اختلال کم ­توجهی بیش‌فعالی بود. روش پژوهش شبه ­آزمایشی با طرح پیش ­آزمون-پس ­آزمون با گروه گواه و دارای مرحله پیگیری با گذشت 6 هفته ­ای انجام شد. جامعۀ آماری شامل 40 مادر دارای کودک مبتلا به اختلال کم ­توجهی بیش ­فعالی شهر بوکان در سال 1400-1399 بود که از میان آن­ها تعداد 24 نفر (12 نفر گروه آزمایش و 12 نفر گروه گواه) با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس هدفمند به­ عنوان نمونۀ پژوهش انتخاب شدند. به­ منظور گردآوری داده­ ها از پرسشنامه ­های تنظیم هیجان گراتز و روئمر (DERS) (2004) و توانمندی­ های منش سلیگمن و پترسون (VIA-IS) (2004) استفاده شد. داده­های گردآوری­ شده با استفاده از آزمون تحلیل واریانس با اندازه­ گیری مکرر در نرم ­افزار SPSS-26 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته ­های پژوهش نشان داد که درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد تأثیر معناداری بر دشواری تنظیم هیجان و ابعاد آن در مادران کودکان مبتلا به اختلال کم ­توجهی بیش‌فعالی دارد (05/0 P<) که درمان پذیرش و تعهد به ­طور معناداری بر توانمندی منش و ابعاد آن در مادران کودکان مبتلا به اختلال کم ­توجهی بیش‌فعالی تأثیر می­گذارد (05/0 P<). از پژوهش حاضر می­توان دریافت که درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد مداخله ­ای سودمند و مؤثر برای بهبود دشواری تنظیم هیجان و تقویت توانمندی منش در مادران کودکان مبتلا به اختلال کم­توجهی بیش‌فعالی است.