اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر دشواری تنظیم هیجان و توانمندی منش مادران کودکان مبتلا به اختلال کمتوجهی بیشفعالی
نویسندگان
1 استاد گروه روانشناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.
2 استاد گروه روانشناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.
3 کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه پیام نور مرکز تهران جنوب، تهران، ایران.
doi
10.22034/ceciranj.2022.296943.1569چکیده
هدف از پژوهش حاضر تعیین اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر دشواری تنظیم هیجان و توانمندی منش مادران کودکان مبتلا به اختلال کم توجهی بیشفعالی بود. روش پژوهش شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه گواه و دارای مرحله پیگیری با گذشت 6 هفته ای انجام شد. جامعۀ آماری شامل 40 مادر دارای کودک مبتلا به اختلال کم توجهی بیش فعالی شهر بوکان در سال 1400-1399 بود که از میان آنها تعداد 24 نفر (12 نفر گروه آزمایش و 12 نفر گروه گواه) با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس هدفمند به عنوان نمونۀ پژوهش انتخاب شدند. به منظور گردآوری داده ها از پرسشنامه های تنظیم هیجان گراتز و روئمر (DERS) (2004) و توانمندی های منش سلیگمن و پترسون (VIA-IS) (2004) استفاده شد. دادههای گردآوری شده با استفاده از آزمون تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر در نرم افزار SPSS-26 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته های پژوهش نشان داد که درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد تأثیر معناداری بر دشواری تنظیم هیجان و ابعاد آن در مادران کودکان مبتلا به اختلال کم توجهی بیشفعالی دارد (05/0 P<) که درمان پذیرش و تعهد به طور معناداری بر توانمندی منش و ابعاد آن در مادران کودکان مبتلا به اختلال کم توجهی بیشفعالی تأثیر میگذارد (05/0 P<). از پژوهش حاضر میتوان دریافت که درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد مداخله ای سودمند و مؤثر برای بهبود دشواری تنظیم هیجان و تقویت توانمندی منش در مادران کودکان مبتلا به اختلال کمتوجهی بیشفعالی است.