استفاده از سامانۀ شاد و تدریس تلویزیونی در دورۀ شیوع کرونا: «کاستیها» و «چونوچراها»
نویسندگان
1 دکتری آموزش ریاضی، پژوهشکده مطالعات برنامه ریزی درسی و نوآوری های آموزشی، پژوهشگاه مطالعات آموزش و پرورش
2 دانشیار پژوهشکده مطالعات برنامه ریزی درسی و نوآوری های آموزشی، پژوهشگاه مطالعات آموزش و پرورش
doi
10.22034/jei.2021.248048.1627چکیده
با شیوع بیماری کوید-19، وزارت آموزشوپرورش برای تداوم آموزشهای رسمی، معلمان و دانشآموزان را به استفاده از تدریس تلویزیونی و سامانۀ شاد ملزم ساخت. این مطالعه بهمنظور ارزیابی برنامههای سامانۀ شاد و تدریس تلویزیونی طراحی و اجرا شده است. برای جمعآوری دادههای ناظر بر تجارب دانشآموزان و آموزگاران پرسشنامههایی تدوین و در سامانۀ شاد به اشتراک گذاشته شد. تعداد 85372 دانشآموز و 12778 معلم دورۀ ابتدایی در این مطالعه شرکت کردهاند. یافتهها نشان داد که گوشی هوشمند دردسترسترین وسیله در میان هر دو گروه بوده است. اکثر دانشآموزان و اکثریت قریببهاتفاق معلمان، سرعت پایین سامانۀ شاد را برای بارگذاری (آپلود) محتوای درسی گزارش کردهاند. اکثر دانشآموزان دورۀ ابتدایی زمان برنامههای تلویزیونی را کم دانستهاند. اکثریت قریب به اتفاق دانشآموزان اظهار کردهاند که معلمِ خودشان بهتر از معلم تلویزیونی تدریس میکند. اکثریت قریب به اتفاق دانش آموزان با معلم تلویزیونی ارتباط صمیمی و نزدیکی برقرار نمیکردند. درحدود دو پنجم دانشآموزان اظهار کردهاند که از برنامههای تدریس تلویزیون و معلم تلویزیون رضایت دارند. مشکلات معلمان با سامانۀ شاد و آموزشهای مجازی را میتوان به چهار دسته طبقهبندی کرد: 1. نظارت بر یادگیری دانشآموزان؛ 2. مشکلات فنی مربوط به سامانۀ شاد؛ 3. کمبود مهارت معلمان؛ 4. کمبود دسترسی به اینترنت. کمی بیش از یک سوم معلمان، برنامههای مدرسۀ تلویزیونی را برای جبران کمبود حضور در کلاس درس مناسب دانستهاند. یافتههای پژوهش حاضر میتواند برای بهبود این برنامهها و نیز کاربردهای فناوری در فرایند یاددهی و یادگیری در پساکرونا در مدارس کاربرد داشته باشد.