گفتمانهای رایج در زبان بدن مدرسان دانشگاه فرهنگیان
نویسندگان
1 دانشیار گروه علوم تربیتی، دانشگاه تهران، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، تهران، ایران
2 دکتری برنامهریزی درسی، مدرس مدعو دانشگاه فرهنگیان، ایران
3 دکتری برنامهریزی درسی در آموزش عالی، مدرس مدعو دانشگاه فرهنگیان
4 استاد گروه علوم تربیتی، دانشگاه اصفهان، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، اصفهان، ایران
doi
10.22034/jei.2021.236444.1530چکیده
برقراری ارتباط یکی از قدیمیترین و درعینحال بهترین دستاوردهای بشر است. ارتباط، علاوهبر کارکردهای متنوع برای بشر، زمینهساز فعالیتهای اجتماعی و سرآغازی برای زندگی اجتماعی است. هدف از پژوهش حاضر تحلیل نحوۀ زبان بدن مدرسان و تفسیر نوع گفتمانهای رایج در زبان بدنِ آنان است. برای نیل به این هدف از روش کیفی، با توجه به نوع پدیدارشناسی، استفاده شده است. جامعۀ آماری پژوهش را مدرسان دانشگاه فرهنگیان در سال تحصیلی 1396-1397 تشکیل دادهاند که سابقۀ تدریسِ بیش از سه سال داشتند. نمونهگیری بهصورت هدفمند بوده و با توجه به اشباع نظری 15 نفر انتخاب شدند. ابزار گردآوری دادهها مصاحبۀ نیمهسازمانیافته بوده که پس از بیان اهداف تحقیق و تأکید بر اصل محرمانهبودن، مصاحبه با هر مدرس ضبط و مکتوب شده است. برای تجزیهوتحلیل دادهها از تحلیل توصیفی استفاده و جزئیات یافتهها تفسیر شده است. نتایج این پژوهش نشان داد که مدرسان نشانههای زبان بدن را بهمنظور هفت نوع گفتمان استفاده میکنند: گفتمان هشدار، تأیید و عدمتأیید، صمیمیت، اعتماد، عصبانیت، تفکر، و نظارت و هدایتی. درنهایت میتوان گفت زبان بدن برای سادهسازی مطالب، موقعیتسازی و نگرش مثبت در کلاس درس، موفقیت در تدریس، اعتماد مدرسان به دانشجویان و توانایی یادگیری عمیق مؤثر است.