مدلیابی علّی نشانههای کمتوجهی/ بیشفعالی کودکان بر مبنای ویژگیهای شخصیتی منش و تکانشگری مادران: نقش واسطهای سبکهای فرزندپروری
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران.
2 استاد، گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران
3 دانشیار گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران.
4 استاد گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران
doi
10.22034/ceciranj.2021.291079.1556چکیده
هدف از پژوهش حاضر مدلیابی علّی نشانه های اختلال کم توجهی/ بیش فعالی کودکان بر مبنای ویژگیهای شخصیتی منش و تکانشگری مادران با نقش واسطهای سبکهای فرزندپروری بود. در این پژوهش، از روش توصیفی نوع همبستگی با استفاده از روشهای مدل یابی معادلات ساختاری استفاده شد. جامعه آماری شامل 1324 مادر دانش آموز دوره ابتدایی دارای نشانه های کم توجهی/ بیش فعالی شهر تهران در سال تحصیلی 99- 98 بود که 480 مادر به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند. چهار پرسشنامه کانرز والدین (CAARS)، مقیاس تکانشگری لینهام (UPPS- S)، مقیاس سرشت و منش کلونینجر (TCI) و پرسشنامه سبکهای فرزندپروری بامریند (PSI) توسط مادران تکمیل گردید و جهت تحلیل دادهها، علاوه بر آمار توصیفی از روش معادلات ساختاری با استفاده از نرمافزار لیزرل 85/8 استفاده شد. یافتهها نشان داد که صفات شخصیتی منش و تکانشگری مادران با نشانههای کم توجهی/ بیش فعالی کودکان رابطه معنادار داشت. بنابر نتایج یافته ها میتوان نتیجه گرفت که برخی از ویژگی های آسیب زای مادران میتواند نشانه های کم توجهی/ بیش فعالی کودکان را پیش بینی کند. یافته های پژوهش بیانگر آن بودند که در درمان کودکان مبتلا به کم توجهی/ بیش فعالی، توجه به ویژگیهای شخصیتی و سبک فرزندپروری والدین میتواند در روند درمان اثرگذار باشد.