مدل‌یابی علّی نشانه‌های کم‌توجهی/ بیش‌فعالی کودکان بر مبنای ویژگی‌های شخصیتی منش و تکانشگری مادران: نقش واسطه‌ای سبک‌های فرزندپروری

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران.

2 استاد، گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران

3 دانشیار گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران.

4 استاد گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران

doi
10.22034/ceciranj.2021.291079.1556
چکیده

هدف از پژوهش حاضر مدل­یابی علّی نشانه­ های اختلال کم ­توجهی/ بیش ­فعالی کودکان بر مبنای ویژگی­های شخصیتی منش و تکانشگری مادران با نقش واسطه­ای سبک­های فرزندپروری بود. در این پژوهش، از روش توصیفی نوع همبستگی با استفاده از روش­های مدل­ یابی معادلات ساختاری استفاده شد. جامعه آماری شامل 1324 مادر دانش ­آموز دوره ابتدایی دارای نشانه ­های کم ­توجهی/ بیش­ فعالی شهر تهران در سال تحصیلی 99- 98 بود که 480 مادر به روش نمونه­ گیری هدفمند انتخاب شدند. چهار پرسشنامه کانرز والدین (CAARS)، مقیاس تکانشگری لینهام (UPPS- S)، مقیاس سرشت و منش کلونینجر (TCI) و پرسشنامه سبک­های فرزندپروری بامریند (PSI) توسط مادران تکمیل گردید و جهت تحلیل داده­ها، علاوه بر آمار توصیفی از روش معادلات ساختاری با استفاده از نرم­افزار لیزرل 85/8 استفاده شد. یافته­ها نشان داد که صفات شخصیتی منش و تکانشگری مادران با نشانه­های کم ­توجهی/ بیش­ فعالی کودکان رابطه معنادار داشت. بنابر نتایج یافته ­ها می­توان نتیجه گرفت که برخی از ویژگی­ های آسیب ­زای مادران می­تواند نشانه ­های کم­ توجهی/ بیش ­فعالی کودکان را پیش ­بینی کند. یافته­ های پژوهش بیانگر آن بودند که در درمان کودکان مبتلا به کم ­توجهی/ بیش­ فعالی، توجه به ویژگی­های شخصیتی و سبک فرزندپروری والدین می­تواند در روند درمان اثرگذار باشد.