روش‌های فرزندپروری مادران کودکان دارای اختلال کم‌توجهی/ بیش‌فعالی: مروری نظامدار

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری روان‌شناسی و آموزش کودکان استثنایی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات، تهران، ایران.

2 دانشیار گروه روان‌شناسی، دانشکده روان‌شناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.

3 استادیار گروه روان‌شناسی و آموزش کودکان استثنایی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات، تهران، ایران.

4 دانشیار گروه روان‌شناسی، دانشکده روان‌شناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.

doi
10.22034/ceciranj.2021.257055.1488
چکیده

هدف مقاله حاضر بررسی نتایج پژوهش­های انجام شده در حوزه فرزندپروری در مادران کودکان دارای اختلال کم­ توجهی/ بیش ­فعالی بود. با جستجو در پایگاه­های اطلاعاتی شامل اسکوپوس، اریک، پاب­مد و گوگل­اسکولار، 92 مقاله با موضوع فرزندپروری در مادران کودکان دارای اختلال کم ­توجهی/ بیش ­فعالی به­دست آمد. بر اساس پروتکل مطالعه مروری نظامدار، متن کامل 11 مقاله نهایی برای این مطالعه مدنظر قرار گرفت. سپس متن کامل مقالات منتخب به صورت کامل مرور و اطلاعات مورد نظر استخراج شد. این اطلاعات شامل مشخصات شناسنامه­ ای پژوهش، روش پژوهش (جامعه، نمونه و روش نمونه­گیری) و سپس تعیین فرزندپروری بود. نتایج نشان داد که والدین کودکان دارای اختلال کم­ توجهی/ بیش­ فعالی بیشتر از سبک فرزندپروری مستبدانه استفاده می­کردند. مادران این گروه از کودکان، بیشتر فرمان ­دهنده وکمتر پاداش ­دهنده می ­باشند. همچنین،  این مادران تعامل کمتری با فرزندان خود داشتند. با توجه به اینکه احتمالاً کودکان با اختلال کم­ توجهی/ بیش­ فعالی دارای مشکلات رفتاری، تحصیلی و بی ­توجهی هستند؛ رفتارهای منفی، تقاضامندانه و انتقادی والدین به­ عنوان واکنش نسبت به این اختلال بیشتر از والدین دارای فرزند بهنجار بود و بیشتر از شیوه­ های فرزندپروری مستبدانه استفاده کردند.