روشهای فرزندپروری مادران کودکان دارای اختلال کمتوجهی/ بیشفعالی: مروری نظامدار
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری روانشناسی و آموزش کودکان استثنایی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات، تهران، ایران.
2 دانشیار گروه روانشناسی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
3 استادیار گروه روانشناسی و آموزش کودکان استثنایی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات، تهران، ایران.
4 دانشیار گروه روانشناسی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
doi
10.22034/ceciranj.2021.257055.1488چکیده
هدف مقاله حاضر بررسی نتایج پژوهشهای انجام شده در حوزه فرزندپروری در مادران کودکان دارای اختلال کم توجهی/ بیش فعالی بود. با جستجو در پایگاههای اطلاعاتی شامل اسکوپوس، اریک، پابمد و گوگلاسکولار، 92 مقاله با موضوع فرزندپروری در مادران کودکان دارای اختلال کم توجهی/ بیش فعالی بهدست آمد. بر اساس پروتکل مطالعه مروری نظامدار، متن کامل 11 مقاله نهایی برای این مطالعه مدنظر قرار گرفت. سپس متن کامل مقالات منتخب به صورت کامل مرور و اطلاعات مورد نظر استخراج شد. این اطلاعات شامل مشخصات شناسنامه ای پژوهش، روش پژوهش (جامعه، نمونه و روش نمونهگیری) و سپس تعیین فرزندپروری بود. نتایج نشان داد که والدین کودکان دارای اختلال کم توجهی/ بیش فعالی بیشتر از سبک فرزندپروری مستبدانه استفاده میکردند. مادران این گروه از کودکان، بیشتر فرمان دهنده وکمتر پاداش دهنده می باشند. همچنین، این مادران تعامل کمتری با فرزندان خود داشتند. با توجه به اینکه احتمالاً کودکان با اختلال کم توجهی/ بیش فعالی دارای مشکلات رفتاری، تحصیلی و بی توجهی هستند؛ رفتارهای منفی، تقاضامندانه و انتقادی والدین به عنوان واکنش نسبت به این اختلال بیشتر از والدین دارای فرزند بهنجار بود و بیشتر از شیوه های فرزندپروری مستبدانه استفاده کردند.