مدلیابی نقش میانجی احساس تنهایی در رابطة بین سبکهای دلبستگی با وابستگی شبکههای اجتماعی مجازی
نویسندگان
1 دانشیار دانشکده روانشناسی، دانشگاه آزاد رودهن، رودهن، ایران
2 دانشجوی دکتری روانشناسی عمومی، دانشکده روانشناسی، دانشگاه آزاد رودهن، رودهن، ایران
3 استادیار دانشکده روانشناسی، دانشگاه آزاد رودهن، رودهن، ایران
doi
10.22034/jei.2020.121549چکیده
هدف از انجام پژوهش حاضر مدلیابی نقش میانجی احساس تنهایی در رابطة بین سبکهای دلبستگی با وابستگی به شبکههای اجتماعی مجازی بود. در این مطالعه توصیفی- همبستگی، جامعه آماری کلیه دانشآموزان دختر مدارس دورة دوم متوسطه شهر تهران در سال تحصیلی 1399-1398 بودند، که به روش نمونهگیری خوشهای تصادفی 425 نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار استفاده شده در این تحقیق، پرسشنامة اعتیاد شبکههای اجتماعی مجازی (ASNQ) خواجه احمدی، پولادی و بحرینی (1395)، سبکهای دلبستگی بزرگسالان (AAS) کولینز و رید (1990) و احساس تنهایی (ULS-8) وائو و یائو (2008) بودند. ارزیابی مدل پیشنهادی با روش معادلات ساختاری و با استفاده از نرمافزار SPSS و AMOS نسخة 24 صورت گرفت. نتایج نشان داد که بین سبک دلبستگی ایمن با وابستگی به شبکههای اجتماعی رابطه منفی و معنادار وجود دارد (0/01>P). بین سبکهای دلبستگی دوسوگرا، اجتنابی و احساس تنهایی با وابستگی به شبکههای اجتماعی رابطه مثبت و معنادار وجود دارد (0/01>P). براساس یافتههایاین پژوهش، مدل پیشنهادی از برازش مطلوبی برخوردار بود (0/059= RMSEA و 0/920=GFI و 0/940=IFI و 6/632=x2 و 0/05>P-value). به طورکلی نتایج نشان داد تمام مسیرهای مستقیم معنادار شدند (0/050>P). همچنین مسیرهای غیرمستقیم سبکهای دلبستگی نیز از طریق احساس تنهایی با وابستگی به شبکههای اجتماعی مجازی معنادار بود. مدل ارزیابی شده از برازندگی مطلوبی برخوردار است و گام مهمی در جهت شناخت عوامل مؤثر بر وابستگی به شبکههای اجتماعی مجازی دانشآموزان است و میتواند به عنوان الگویی مناسب برای تدوین و طراحی برنامههای پیشگیری از وابستگی به شبکههای اجتماعی مجازی مفید باشد.