مقایسه خودپنداره تحصیلی، اضطراب امتحان و خودنظم‌دهی تحصیلی در کودکان با اختلال کم‌توجهی بیش‌فعالی و عادی شهر تبریز

نویسندگان

1 کارشناس ارشد روان شناسی و آموزش کودکان استثنایی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران ایران.

2 استادیار گروه روان شناسی، واحد ارومیه، دانشگاه آزاد اسلامی، ارومیه، ایران.

doi
10.22034/ceciranj.2021.265039.1519
چکیده

هدف پژوهش حاضر مقایسه خودپنداره تحصیلی، خودنظم‌دهی تحصیلی و اضطراب امتحان کودکان با اختلال کم­ توجهی بیش­ فعالی و عادی شهر تبریز بود. روش پژوهش علّی- مقایسه‌ای بود و جامعه آماری شامل کودکان با اختلال کم ­توجهی بیش­ فعالی به تعداد 45  نفر و کودکان عادی پایه اول تا ششم ابتدایی مدارس شهر تبریز که حدودا 1000 نفر در نیمسال دوم تحصیلی 95-1394 مشغول به تحصیل بودند نمونه آماری شامل 35 نفر کودک با اختلال کم ­توجهی بیش­ فعالی و 35 نفر کودک عادی می‌باشد که با استفاده از روش نمونه‌گیری در دسترس از مراکز و مدارس کودکان بیش ­فعال سطح شهر تبریز انتخاب شدند و به پرسشنامه ارزیابی شناختی کودکان زاتر و چاسین (CCAQ)، پرسشنامه خودپنداره مربوط به مدرسه (SCSI) و پرسشنامه خودنظم ­بخشی تحصیلی (SRQ-A) پاسخ دادند. به منظور تجزیه و تحلیل داده‌ها از تحلیل واریانس چندمتغیری (MANOVA) به وسیله نرم افزار SPSS-16  استفاده شد. یافته­ های به دست آمده نشان داد متغیرهای خودپنداره تحصیلی، اضطراب امتحان و خودنظم‌دهی تحصیلی در بین گروه­های کودکان با اختلال کم­توجهی بیش­فعالی و عادی متفاوت هستند، به ­گونه‌ای که اضطراب امتحان در کودکان با کم ­توجهی بیش ­فعالی در مقایسه با کودکان عادی بیشتر می‌باشد. همچنین، می‌توان بیان نمود که خودپنداره تحصیلی و خودنظم‌دهی تحصیلی نیز بین کودکان با اختلال کم­توجهی بیش ­فعالی نسبت به کودکان عادی کمتر می‌باشد. در نتیجه فراهم کردن فرصت‌های پیشرفت برای این دانش‌آموزان و افزایش اعتماد به خود و مدرسه، تشویق آن­ها به تلاش بیشتر، جذاب ساختن محیط آموزش  برای بهتر شدن مشکلات آن‌ها پیشنهاد ‌می‌شود.