ارائة چارچوب مفهومی برای طراحی فضای فیزیکی مدرسههای ابتدایی بر مبنای نظریة یادگیری مشارکتی ویگوتسکی
نویسندگان
1 دانشجوی ارشد رشته مدیریت آموزشی و توسعه منابع انسانی از دانشگاه فردوسی مشهد
2 دانشیار گروه مدیریت آموزشی و توسعه منابع انسانی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی دانشگاه فردوسی مشهد
3 دانشیار گروه معماری و شهرسازی دانشگاه فردوسی مشهد
doi
10.22034/JEI.2020.103561چکیده
هدف پژوهش حاضر، ارائة چارچوب مفهومی برای طراحی فضای فیزیکی مدرسههای ابتدایی بر مبنای «نظریة یادگیری مشارکتی ویگوتسکی» است. رویکرد تحقیقی «روش پژوهش اسنادی» است و برای انجام آن از «تکنیک تحلیل محتوا» استفاده شد. قلمرو موردمطالعة این پژوهش اسناد و مدارک معتبر علمی، استانداردها و گزارشهای بینالمللی در طراحی مدرسه و نمونههای موردی مدرسههای طراحیشده بر مبنای رویکرد سازنده گرایی اجتماعی است که با روش نمونهگیری هدفمند انتخاب شدهاند. بنا بر یافتههای پژوهش، مهمترین مؤلفههای یادگیری مشارکتی عبارتاند از: ساختن دانش، نقش فعال یادگیرنده، تسهیل یادگیری، تنوع مواد و منابع یادگیری، زمینه و تعامل محوری که در ابعاد فضایی (رنگ، محوطهسازی و انعطافپذیری)، روانشناختی (مناطق اجتماعی غیررسمی)، فیزیولوژی (دما، تهویه، نور و سروصدا) و رفتاری (پیکربندی U شکل، میزهای گرد، فضاهای بازی، فضاهای شخصی، فضای عمومی یادگیری (خیابان یادگیری)) میتواند بازنمایی مطلوبی از فضای فیزیکی مدرسههای ابتدایی ارائه دهد. همچنین نتایج نشان دادند که ایجاد محیط یادگیری مشارکتی در ابعاد ساخت دانش، تعامل، تنوع در منابع و مواد آموزشی، تسهیل یادگیری و نقش فعال یادگیرنده، نیازمند طراحی فضای فیزیکی با در نظر گرفتن تنوع رنگی، انعطافپذیری در طراحی فضا و محوطهسازی و نیز ایجاد مناطق اجتماعی غیررسمی است. علاوه بر این، توجه به ویژگیهای فیزیولوژی فضا موجب تأثیر بر سرعت یادگیری، کیفیت تدریس، ارتقای رفتار اجتماعی دانشآموزان، تسهیل در دستیابی به هدفهای آموزشی، دسترسی به تجهیزات و تسهیلات متنوع یادگیری و ایجاد فضای یادگیری مشارکت محور میشود.