اثربخشی روش‌شناختی رفتاری مارتین بر هیجان‌های تحصیلی و انگیزش تحصیلی در دانش‌آموزان تیزهوش متوسطۀ دوم

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری روان‌شناسی کودکان استثنایی، گروه روان شناسی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران.

2 استاد مدعو گروه روان‌شناسی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران و دانشیار گروه روان‌شناسی دانشگاه اصفهان، ایران.

3 استادیار، گروه روان‌شناسی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران

4 استادیار گروه روان‌شناسی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران

doi
10.22034/ceciranj.2021.246631.1446
چکیده

هدف از این پژوهش، بررسی اثربخشی روش‌شناختی رفتاری مارتین بر هیجان‌های تحصیلی و انگیزش تحصیلی دانش‌آموزان تیزهوش پسر، مقطع دوم متوسطه است. پژوهش حاضر، نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه کنترل است. جامعۀ آماری شامل دانش‌آموزان پسر تیزهوش دورۀ متوسطۀ دوم اصفهان در سال تحصیلی 1398-1399 است. نمونه شامل 30 نفر از دانش‌آموزان پسر تیزهوش در دو گروه آزمایش و گواه (دو گروه 15 نفره) است که با نمونه‌گیری هدفمند به روش تصادفی قرار داده شدند. گروه آزمایش، مداخلۀ آموزشی را طی دو ماه در 11 جلسۀ 60 دقیقه‌ای دریافت کردند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه‌های هیجان‌های تحصیلی پکران (2005) و انگیزش تحصیلی والراند و همکاران (1992) است. داده‌های حاصل از پژوهش به شیوۀ تحلیل کوواریانس چندمتغیره (مانکوا) به‌وسیلۀ نرم‌افزار SPSS نسخۀ 24 تجزیه‌وتحلیل شد. یافته‌ها نشان داد روش‌شناختی-رفتاری مارتین بر هیجان‌های تحصیلی مثبت (005/0= P و 39/12= F) و منفی (003/0= P و 39/13= F) و انگیزش تحصیلی بیرونی (001/0= P و 78/14= F) و درونی (001/0= P و 82/21= F) اثربخش است. همچنین براساس نتایج این تحقیق، شایسته است مدارس با فراهم‌آوردن شرایط مناسبی برای اجرای این روش در مدارس، زمینۀ تقویت و بهبود انگیزش تحصیلی و هیجان‌های تحصیلی دانش‌آموزان را فراهم سازند.