اثر‌بخشی بستة آموزشی خود‌تنظیمی فراشناختی بر مؤلفه‌های اهمالکاری تحصیلی (با نقش تعدیلی خودپنداره تحصیلی)

نویسندگان

1 استادیار گروه روان شناسی دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه تبریز

doi
10.22034/JEI.2020.103566
چکیده

پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی آموزش خودتنظیمی فراشناختی بر مؤلفه‌های اهمالکاری تحصیلی با نقش تعدیلی خودپندارة تحصیلی دانش‌آموزان دورة دوم متوسطة شهر تبریز انجام گرفت. از طرح پژوهشی نیمه‌آزمایشی با پیش‌آزمون و پس‌آزمون با گروه کنترل استفاده شد که با استفاده از روش خوشه‌ای چندمرحله‌ای، بعد از غربالگری دانش‌آموزان دارای خودپندارة بالا و پایین، تعداد 60 نفر گزینش و از طریق روش تصادفی به چهار گروه 15 نفری در دو گروه آزمایش و دو گروه کنترل گمارده شدند. برای جمع‌آوری اطلاعات از «پرسش‌نامه‌های تعلل‌ورزی تحصیلی سولومون و راثبلوم (1984)» و «پرسش‌نامة خودپندارة تحصیلی لیو و وانگ (2005)» استفاده شد. در نگاه کلی نتایج حاصل از «تحلیل کوواریانس عاملی چندمتغیره» نشان داد که آموزش خودتنظیمی فراشناختی موجب کاهش مؤلفه‌های اهمال‌کاری تحصیلی شده است. همچنین خودپندارة تحصیلی نقش تعدیل‌کننده‌ای در رابطه بین خودتنظیمی فراشناختی با اهمال‌کاری تحصیلی دارد (0/01 >p). این پژوهش، اهمیت استفاده از خودتنظیمی فراشناختی و در نظر گرفتن خودپندارة تحصیلی دانش‌آموزان را به‌عنوان منابع اساسی و مداخله‌گر مهم در فراهم کردن زمینة آموزش مؤثر و بهبود مؤلفه‌های اهمال‌کاری تحصیلی برای دانش‌آموزان آشکار ساخت؛ بنابراین با به‌کارگیری و آموزش خودتنظیمی فراشناختی و همچنین توجه به نقش تعدیلی خودپندارة تحصیلی می‌توان اهمال‌کاری تحصیلی دانش‌آموزان را کاهش داد.