فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

کودکان دارای اختلال هماهنگی رشدی تمایل به اجتناب از مشارکت در فعالیت‌های بدنی دارند که منجر به عملکرد حرکتی ضعیف و پیامدهای منفی روانی در آن‌ها می‌شود. هدف پژوهش حاضر مقایسه اثربخشی رویکرد تدریس بازی تاکتیکی و روش سنتی بر انگیزه مشارکت ورزشی کودکان دارای اختلال هماهنگی رشدی بود. تعداد 30 نفر از کودکان پسر دارای اختلال هماهنگی رشدی شهر کرمانشاه به‌صورت داوطلبانه در پژوهش شرکت کردند. سپس بر اساس نمرات پیش‌آزمون همتاسازی شده و در دو گروه 15 نفره تمرینی مدل بازی تاکتیکی و گروه تمرین سنتی قرار گرفتند. برنامه تمرینی شامل یک دوره برنامه آموزش بسکتبال بود که طی 12 هفته و هر هفته سه جلسه یک‌ساعته به دو روش سنتی و بازی تاکتیکی انجام گرفت. ابزار مورداستفاده در این پژوهش شامل پرسشنامه‌ اختلال هماهنگی رشدی ویلسون (DCDQ'07)، آزمون ارزیابی حرکات جنبشی کودکان هندرسون (MABC-2) و ﻣﻘﯿﺎس انگیزه مشارکت ورزشی گیل (SPMQ) بود. نتایج آزمون‌های شاپیرو ویلک و لوین نشان‌دهنده نرمال بودن داده­ها و همگنی واریانس‌ها بود. جهت تحلیل داده­ها از آزمون تحلیل کوواریانس در نرم‌افزار SPSS استفاده شد (05/0> P). نتایج پژوهش نشان داد که گروه تمرینی مدل بازی تاکتیکی نسبت به گروه تمرین سنتی افزایش معناداری را در امتیازات انگیزه مشارکت ورزشی داشتند. بنابراین می‌توان گفت استفاده از روش مدل بازی تاکتیکی نسبت به شیوه سنتی تدریس باعث افزایش انگیزه مشارکت ورزشی کودکان دارای اختلال هماهنگی رشدی می‌شود. پیشنهاد می‌شود در آموزش مهارت‌های ورزشی به کودکان دارای اختلال هماهنگی رشدی از رویکرد بازی تاکتیکی استفاده شود.