تأثیر روش درمان مبتنی بر پذیرشوتعهد (ACT) بر تعارض والد- فرزندی در دختران نوجوان ورزشکار حرفهای دارای آسیب ورزشی
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسی ارشد مشاوره خانواده، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 استادیار گروه روانشناسی تربیتی و مشاوره، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22034/ceciranj.2020.235409.1401چکیده
هدف از پژوهش حاضر، بررسی تأثیر درمان مبتنی بر پذیرشوتعهد (ACT) بر کاهش تعارض والد- فرزندیدر دختران نوجوان ورزشکار آسیبدیده بود. روش پژوهش از نوع نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون، پسآزمون و پیگیری با گروه کنترل بود. جامعه آماری را کلیه دختران ورزشکار نوجوان دارای آسیبدیدگی ورزشی در تیمهای ملی، لیگ و باشگاهی و مسابقات کشوری در سال ۱۳۹۸ در سطح شهر تهران تشکیل دادند که از میان آنها،30 نفر بهصورت در دسترس انتخاب شدند و در دو گروه ۱۵ نفری (گروه آزمایش و گروه کنترل) با گمارش تصادفی جایگزین شدند. ابزار سنجش شامل پرسشنامه تجدیدنظر شده تاکتیکهای حلتعارض (CTS 2) بود. ابتدا از همه آزمودنیها پیشآزمون بهعمل آمد. در مرحله بعد، گروه آزمایش، به مدت هشت جلسه 90 دقیقهای مداخله به روش ACT دریافت کرد. در نهایت، از هر دو گروه پسآزمون و آزمون پیگیری بهعمل آمد. نتایج آزمون تحلیل واریانس چندمتغیره نشان داد، اثرات اصلی آزمون و گروه، همچنین اثر تعاملی آزمون*گروه برای متغیر تعارض و دو خردهمقیاس استدلال و پرخاشگری کلامی معنادار بود (۰۰۱/۰Ps<)؛ اما برای خردهمقیاس پرخاشگری جسمانی هیچیک از این اثرات معنادار نبود (۰۵/۰Ps>). نتایج آزمونهای تعقیبی برای هر سه متغیر حاکی از آن بود که گروه آزمایش در پسآزمون و آزمون پیگیری نسبت به پیشآزمون پیشرفت معناداری داشتند؛ اما گروه کنترل در مراحل مختلف آزمون یکسان عمل کرد. همچنین، در پسآزمون و آزمون پیگیری گروه آزمایش بهتر از گروه کنترل عمل کرد. در نتیجه مداخلات روانشناختی درمان مبتنی بر پذیرشوتعهد (ACT)، میتواند بر کاهش تعارض والد- فرزندی در دختران نوجوان ورزشکار حرفهای دارای آسیب ورزشی تأثیرگذار باشد