تحلیلی از سهم سرمایة اجتماعی در رشد اقتصادی در ایران طی دوره 1398 ـ 1381

نویسندگان

1 استادیار، گروه اقتصاد، دانشکدة علوم انسانی، دانشگاه آیت‏الله العظمی بروجردی(ره)، لرستان، ایران

2 کارشناس‌ارشد اقتصاد، لرستان، ایران

doi
10.22059/jscm.2021.331802.2219
چکیده

اندازه‏گیری و محاسبة سهم سرمایة اجتماعی در رشد اقتصادی حائز اهمیت است. در این تحقیق، با استفاده از رویکرد ارزش اون، سهم سرمایة اجتماعی در رشد اقتصادی ایران برای دورة زمانی 1381 تا 1398 محاسبه شد. پژوهش حاضر از نوع هدف کاربردی و به لحاظ روش تجربی است. نتایج نشان دادند به طور متوسط سهم سرمایة فیزیکی، سرمایة انسانی، نیروی کار، و سرمایة اجتماعی از لگاریتم تولید ناخالص داخلی به ترتیب 78/30، 84/28، 47/21، و 76/18 درصد است. در نتیجه سرمایة اجتماعی نسبت به سایر متغیرها کمترین سهم از رشد اقتصادی کشور را به خود اختصاص می‏دهد. بررسی مؤلفه‏های سرمایة اجتماعی نشان داد به طور متوسط سهم حمکرانی خوب، مشارکت اجتماعی، و اعتماد از لگاریتم تولید ناخالص داخلی به ترتیب 15/6، 37/10، و 39/2 درصد است. بنابراین، بین شاخص‏های سرمایة اجتماعی بیشترین سهم از لگاریتم تولید ناخالص داخلی به مشارکت اجتماعی و کمترین سهم به اعتماد تعلق دارد. مشارکت پایین سرمایة اجتماعی در رشد اقتصادی کشور ناشی از عواملی چون ضعف نهادهای غیررسمی، ناتوانی در کنترل فساد، ضعف قوانین و مقررات، نااطمینانی بالا، عدم اعتماد، و فقدان روحیة مشارکت و کار گروهی است.