تأثیر 8 هفته تمرین تداومی بر سطوح سرمی آسپروزین، انسولین و شاخص مقاومت به انسولین در رت‌های چاق

نویسندگان

1 گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدۀ علوم ورزشی و تندرستی دانشگاه تهران، تهران، ایران.

2 گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدۀ علوم ورزشی و تندرستی دانشگاه تهران،تهران، ایران.

3 گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدۀ علوم ورزشی و تندرستی دانشگاه تهران، تهران، ایران.

4 گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدۀ تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران.

5 گروه علوم پایه، دانشگاه دریانوردی و علوم دریایی چابهار، چابهار، ایران

doi
10.22059/jsb.2022.258780.1277
چکیده

مقدمه: آسپروزین یک هورمون پروتئینی است که به‌طور عمده توسط سلول‌های چربی ترشح و وارد جریان خون می‌شود. در پژوهش حاضر تأثیر 8 هفته تمرین تداومی بر سطوح سرمی آسپروزین، انسولین و شاخص مقاومت به انسولین در رت‌های چاق بررسی شد. روش پژوهش: در این زمینه، 32 سر رت نر نژاد ویستار (با میانگین وزن 7 ± 23/180 گرم) به‌صورت تصادفی به چهار گروه کنترل سالم (8 سر)، کنترل چاق (8 سر)، تمرین سالم (8 سر) و تمرین چاق (8 سر) تقسیم شدند. گروه تمرین تداومی، 8 هفته پروتکل تمرین را اجرا کردند و 48 ساعت پس از پایان آخرین جلسه تمرینی، رت‌ها بی‌هوش و کشته شدند. متغیرهای موردنظر در رت‌ها (سطوح سرمی آسپروزین، انسولین و شاخص مقاومت به انسولین) اندازه‌گیری شد. برای تجزیه‌وتحلیل آماری داده‌ها از آزمون کروسکال والیس در سطح معناداری، 05/0≥P استفاده شد. یافته‌ها: بین میانگین سطوح سرمی آسپروزین (p<0/001)، انسولین (p<0/001)، گلوکز ناشتا (p<0/001) و مقاومت به انسولین (p<0/001)، گروه‌های کنترل سالم، کنترل چاق، تمرین سالم و تمرین چاق، تفاوت معناداری وجود داشت. نتیجه‌گیری: با توجه به نتایج تحقیق حاضر، به‌نظر می‌رسد چاقی تأثیر معناداری در افزایش سطوح آسپروزین و تمرین تداومی تأثیر معناداری در کاهش سطوح آسپروزین دارد. بنابراین تمرین تداومی می‌تواند به‌عنوان راهبردی مهم در جهت کاهش سطوح آسپروزین و وزن استفاده شود.