اثربخشی رفتاردرمانی دیالکتیک بر انعطافپذیری روانشناختی و اجتناب شناختی دانشآموزان دختر دارای اضطراب امتحان
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری روانشناسی عمومی، واحد شهرکرد، دانشگاه آزاد اسلامی، شهرکرد، ایران
2 استادیار گروه روانشناسی، واحد شهرکرد، دانشگاه آزاد اسلامی، شهرکرد، ایران.
3 دانشیار گروه روانشناسی، واحد شهرکرد، دانشگاه آزاد اسلامی، شهرکرد، ایران.
4 دانشیار گروه روانشناسی، واحد شهرکرد، دانشگاه آزاد اسلامی، شهرکرد، ایران.
doi
10.22034/ceciranj.2020.221154.1345چکیده
هدف از پژوهش حاضر، بررسی اثربخشی رفتاردرمانی دیالکتیک بر انعطافپذیری روانشناختی و اجتناب شناختی دانشآموزان دختر دارای اضطراب امتحانبود. این مطالعه آزمایشی با طرح پیشآزمون- پسآزمون با گروه گواه و دوره پیگیری دو ماهه بود. جامعه آماری پژوهش شامل دانشآموزان دختر دوره دوم متوسطه دارای اضطراب امتحان شهر شهرکرد در سال تحصیلی 98-1397 بود. در این پژوهش تعداد 30 دانشآموز دختر دارای اضطراب امتحان با روش نمونهگیری تصادفی خوشهای انتخاب و با گمارش تصادفی در گروههای آزمایش و گواه گمارده شدند (هر گروه 15 دانشآموز). گروه آزمایش مداخله رفتاردرمانی دیالکتیک (لینهان، 2008) را طی دو ماه و نیم و در 10 جلسه 75 دقیقهای دریافت نمودند. پرسشنامههای مورد استفاده در این پژوهش، شامل پرسشنامههای اضطراب امتحان ساراسون (QSTA)، انعطافپذیری روانشناختی (CFI) و اجتناب شناختی (CAQ) بود. دادههای حاصل از پژوهش به شیوه تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر با استفاده از نرمافزار آماری 23-SPSSمورد تجزیهوتحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد که رفتاردرمانی دیالکتیک بر انعطافپذیری روانشناختی (001/0p<) و اجتناب شناختی(001/0p<) دانشآموزان دختر دارای اضطراب امتحانتأثیر معنادار دارد. بر اساس یافتههای پژوهش حاضر، میتوان چنین نتیجه گرفت که رفتاردرمانی دیالکتیک با بهرهگیری از تکنیکهای تحمل پریشانی، پذیرش و خودنظمجویی هیجانی میتواند بهعنوان یک درمان کارآمد جهت بهبود انعطافپذیری روانشناختی و کاهش اجتناب شناختی دانشآموزان دارای اضطراب امتحان مورد استفاده گیرد.