پیشبینی اشتیاق شغلی، بر اساس بهزیستی روانشناختی و امید به زندگی در معلمان دانشآموزان آهستهگام
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری روانشناسی و آموزش کودکان استثنائی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران مرکزی، تهران، ایران
2 استادیار گروه روانشناسی کودکان استثنائی و عمومی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران مرکزی، تهران، ایران
3 استادیار گروه روانشناسی کودکان استثنائی و عمومی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران مرکزی، تهران، ایران
doi
10.22034/ceciranj.2020.224014.1365چکیده
هدف از پژوهش حاضر، پیشبینی اشتیاق شغلی بر اساس بهزیستی روانشناختی و امید به زندگی در معلمان دانشآموزان آهستهگام بود. این مطالعه، یک پژوهش توصیفی تحلیلی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل 540 نفر (346 زن و 194 مرد)، از میان معلمان دانشآموزان آهستهگام شهر تهران در سال 1398 بود که تعداد 100 معلم (59 زن و 41 مرد) با روش نمونهگیری تصادفی ساده انتخاب شدند. ابزار سنجش شامل پرسشنامههای اشتیاق شغلی شوفلی و سالانوا (JEQ)، بهزیستی روانشناختی ریف و کیز (PBWS) و امید به زندگی میلر (LEQ) بود. دادهها با روشهای همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه بهشیوه همزمان در نسخه 24 نرمافزار بسته آماری در علوم اجتماعی تحلیل شدند. یافتهها نشان داد، اشتیاق شغلی با بهزیستی روانشناختی (36/0=r) و امید بهزندگی (39/0=r) معلمان دانشآموزان آهستهگام رابطه مثبت و معنادار داشتند. نتایج رگرسیون چندگانه نشان داد، متغیرهای پیشبین بهطور معناداری توانستند 1/24 درصد از واریانس اشتیاق شغلی معلمان دانشآموزان آهستهگام را پیشبینی کنند که در این پیشبینی، سهم بهزیستی روانشناختی بیشتر از امید به زندگی بود (05/0P<). نتایج حاکی از اهمیت بهزیستی روانشناختی و امید به زندگی در پیشبینی اشتیاق شغلی معلمان دانشآموزان آهستهگام بود. بنابراین، به مشاوران و درمانگران پیشنهاد میشود، برای بهبود اشتیاق شغلی این معلمان، میزان بهزیستی روانشناختی و امید به زندگی آنها را افزایش دهند.