رابطه جهتگیری هدفی (با نقش میانجی تابآوری تحصیلی) و درگیری تحصیلی
نویسندگان
1 دکتری روانشناسی تربیتی، دانشگاه ازاد اسلامی، واحد اسلامشهر، باشگاه پژوهشگران ونخبگان، اسلامشهر،
2 دانشجوی دکتری روانشناسی تربیتی، گروه روانشناسی تربیتی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه الزهرا، تهران، ایران
doi
10.22034/ceciranj.2019.95991چکیده
هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه جهتگیری هدفی (با واسطهگری تابآوری تحصیلی) با درگیری تحصیلی انجام شده است. روش: روش تحقیق از نوع همبستگی است. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانشآموزان دختر دوره دوم متوسطه شهرستان اسلامشهر میباشد. 315 دانشآموز با استفاده از فرمول کوکران و به روش تصادفی طبقهای انتخاب شدند. برای اندازهگیری متغیرها از پرسشنامههای درگیری تحصیلی ریو و تسینگ (2011)، مقیاس تابآوری تحصیلیساموئلز (2004) و پرسشنامه هدفهای پیشرفت میدگلی و همکاران (2000) استفاده شده است. دادههای این پژوهش با استفاده از آزمونهای ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل مسیر با استفاده از نرمافزار آماری LISREL تجزیه و تحلیل شده است. یافتهها: یافتههای بهدست آمده نشان میدهد که جهتگیری هدفی تبحری و اجتنابی با درگیری تحصیلی بهصورت مستقیم و غیر مستقیم (با واسطهگری تابآوری تحصیلی) رابطه دارد. متغیرهای یادشده 49 درصد از واریانس نمرات در متغیر درگیری تحصیلی را پیشبینی میکنند. نتیجهگیری: جهتگیری هدفی، سازهای است که همزمان میتواند موجب ارتقای درگیری تحصیلی و تابآوری تحصیلی شود و افرادی با تابآوری بالاتر، بهتر میتوانند شرایط تنشزا را تحمل کرده و بیشتر خود را درگیر حل مساله و کاوش نمایند.