رابطه جهت‌گیری هدفی (با نقش میانجی تاب‌آوری تحصیلی) و درگیری تحصیلی

نویسندگان

1 دکتری روانشناسی تربیتی، دانشگاه ازاد اسلامی، واحد اسلامشهر، باشگاه پژوهشگران ونخبگان، اسلامشهر،

2 دانشجوی دکتری روان‌شناسی تربیتی، گروه روان‌شناسی تربیتی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه الزهرا، تهران، ایران

doi
10.22034/ceciranj.2019.95991
چکیده

هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه جهت‌گیری هدفی (با واسطه­گری تاب­آوری تحصیلی) با درگیری تحصیلی انجام شده است. روش: روش تحقیق از نوع همبستگی است. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش­آموزان دختر دوره دوم متوسطه شهرستان اسلامشهر می­باشد.  315 دانش‌آموز با استفاده از فرمول کوکران و به روش تصادفی طبقه­ای انتخاب شدند. برای اندازه­گیری متغیرها از پرسشنامه­های درگیری تحصیلی ریو و تسینگ (2011)، مقیاس تاب­آوری تحصیلیساموئلز (2004) و پرسشنامه هدف­های پیشرفت میدگلی و همکاران (2000) استفاده شده است. داده­های این پژوهش با استفاده از آزمون­های ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل مسیر با استفاده از نرم­افزار آماری LISREL  تجزیه و تحلیل شده است. یافته­ها: یافته­های به­دست آمده نشان می­دهد که جهت­گیری هدفی تبحری و اجتنابی با درگیری تحصیلی به­صورت مستقیم و غیر مستقیم (با واسطه­گری تاب­آوری تحصیلی) رابطه دارد. متغیرهای یادشده 49 درصد از واریانس نمرات در متغیر درگیری تحصیلی را پیش­بینی می­کنند. نتیجه­گیری: جهت‌گیری هدفی، سازه­ای است که همزمان می­تواند موجب ارتقای درگیری تحصیلی و تاب­آوری تحصیلی شود و افرادی با تاب­آوری بالاتر، بهتر می­توانند شرایط تنش­زا را تحمل کرده و بیشتر خود را درگیر حل مساله و کاوش نمایند.