مقایسه اثربخشی شفقت درمانی و واقعیت درمانی بر امید به زندگی مردان زندانی
نویسندگان
1 دانشیار، گروه مشاوره و روانشناسی، دانشکده علوم انسانی، واحد خمین، دانشگاه آزاد اسلامی، خمین ، ایران
2 استادیار، گروه مشاوره و روانشناسی، دانشکده علوم انسانی، واحد خمین، دانشگاه آزاد اسلامی، خمین، ایران
3 دانشجوی دکتری روانشناسی عمومی، گروه روانشناسی، دانشکده علوم انسانی، واحد خمین، دانشگاه آزاد اسلامی، خمین، ایران
4 استادیار، گروه روانشناسی بالینی، دانشکده علوم انسانی، واحدآشتیان، دانشگاه آزاد اسلامی، آشتیان، ایران
doi
10.22038/mjms.2020.22406چکیده
مقدمه: کمبود امید به زندگی زندانیان یکی از مسائل روانی در این افراد است و مرور پژوهشها نشان از شکاف پژوهشی در زمینه درمانهای موثر بر آن دارد. از این رو این پژوهش با هدف مقایسه اثربخشی شفقت درمانی و واقعیت درمانی بر امید به زندگی مردان زندانی انجام شد.روش کار: این پژوهش با استفاده از روش نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون-پسآزمون با گروه گواه انجام شد. از جامعه آماری مددجویان مرد زندان شهرستان الیگودرز، تعداد 45 نفر با استفاده از روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و با روش تصادفی در سه گروه جایگزین شدند. ابزار پژوهش پرسشنامه امید به زندگی- میلر و پاورز (1988) بود. برای تحلیل دادههای پژوهش از کواریانس و آزمون تعقیبی بن فرونی استفاده شد. نتایج: یافتههای پژوهش نشان داد که هر دو روش شفقت درمانی و واقعیت درمانی بر افزایش امید به زندگی مردان زندانی تاثیر معنیدار داشت(001/0p≤)؛ آزمون بن فرونی نشان از این داشت که روش شفقتدرمانی موثرتر از روش واقعیت درمانی بود(001/0p≤).نتیجهگیری: با وجود موثر بودن هر دو روش واقعیت درمانی و شفقت درمانی بر افزایش امید به زندگی مردان زندانی، استفاده از روش شفقت درمانی به دلیل اثربخشی بیشتر پیشنهاد میشود.