مقایسۀ سبکهای دلبستگی، محبوبیت والدین و اختلال رفتاری- عاطفی در فرزندان جانبازان با و بدون آسیب بینایی
نویسندگان
1 استادیار دانشکده روانشناسی دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 کارشناسی ارشد دانشگاه تهران، تهران، ایران
3 استاد دانشگاه تهران، تهران، ایران
4 دانشجوی دکترا دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران
doi
10.22034/ceciranj.2018.91193چکیده
پژوهش حاضر با هدف مقایسۀ سبکهای دلبستگی، محبوبیت والدین و اختلال رفتاری- عاطفی در فرزندان جانبازان با و بدون آسیب بینایی اجرا شد. روش آن توصیفی از نوع تحقیقات علی- مقایسهای بود. جامعۀ آماری پژوهش تمامی جانبازان با و بدون آسیب بینایی ساکن در شهر تهران بودند؛ گروه نمونه 100 نفر جانباز بدون آسیب بینایی و 100 نفر جانباز با آسیب بینایی را شامل میشد که از طریق روش نمونهگیری هدفمند انتخاب شدند. در نهایت تعداد 184 نفر کلیۀ پرسشنامهها را بهصورت کامل تکمیل کردند و نمونۀ نهایی 184 نفر جانباز با و بدون آسیب بودند. ابزارهای پژوهش شامل مقیاس دلبستگی بزرگسالان (کالینز و رید، 1990)، مقیاس محبوبیت پدر (اسدی و افروز، 1393) و چکلیست رفتاری کودک (آخنباخ و رسکرولا،2001) بود. بهمنظور مقایسه متغیرهای موردنظر از آزمون تی و تحلیل واریانس چند متغیری استفاده شد. نتایج نشان داد که تفاوت معناداری در دلبستگی (05/0<p)، محبوبیت پدر (23/0=p) و اختلال رفتاری (23/0=p) فرزندان جانبازان با و بدون آسیب بینایی وجود ندارد. بهطورکلی میتوان نتیجه گرفت که آسیب بینایی بهتنهایی ملاک تعیینکنندهای برای محبوبیت، سبک دلبستگی و اختلال رفتاری فرزندان جانبازان با آسیب بینایی نیست.