بررسی اثربخشی آموزش برنامۀ فرزندپروری مثبت بر تعامل مادر با کودک آهستهگام
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد نجفآباد، نجفآباد، ایران
2 کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد ورامین- پیشوا، ایران
3 روانشناسی عمومی، دانشگاه پیام نور، مرکز پاکدشت، پاکدشت، ایران
4 دانشجوی کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد ورامین- پیشوا، ایران
doi
10.22034/ceciranj.2018.91195چکیده
این پژوهش با هدف بررسی اثربخشی آموزش برنامۀ فرزندپروری مثبتبر تعامل مادر با کودک آهستهگام در شهرستانهای تهران انجام شد. روش پژوهش نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون- پسآزمون و گروه کنترل بود. در این پژوهش 40 نفر از مادران دانشآموزان آهستهگام شرکت کردند که به روش نمونهگیری تصادفی ساده از مدارس استثنایی شهرستانهای تهران انتخاب شده بودند. شرکتکنندگان به صورت تصادفی به دو گروه 20 نفری تقسیم شدند. گروه آزمایش، برنامۀ فرزندپروری مثبترا در 10 جلسۀ 60 دقیقهای دریافت کردند، در حالی که به گروه کنترل این آموزش ارائه نشد. ابزار این پژوهش مقیاس رابطۀ مادر-کودک پیانتا (1994) بود. تحلیل دادهها با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیری نشان داد که گروه آزمایش و کنترل حداقل در یکی از خردهمقیاسهای رابطۀ مادر-کودک تفاوت معناداری دارند. نتایج نهایی تحلیل کوواریانس چندمتغیری حاکی از آن بود که آموزش برنامۀ فرزندپروری بر تعامل مادر با کودک آهستهگام اثر مثبت و معناداری داشت (001/0P<).با توجه به اینکه آموزش مهارتهای فرزندپروری به بهبود تعامل مادر با کودک منجر شد. بنابراین، استفاده از برنامۀ آموزشی فرزندپروری مثبتبا نتایج مفید و مؤثری در حوزۀ تعامل مادر با کودک آهستهگام همراه است.