سرقت ادبی در حقوق کیفری ایران
نویسندگان
1 عضو هیئت علمی دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران
2 دانش آموخته کارشناسی ارشد حقوق جزا و جرم شناسی موسسه آموزشی ادیب مازندران.
doi
10.52547/jlr.2022.184369.1479چکیده
از زمانهای دور، برخی از آثار یا نوشتههای دیگران بنام خود بدون رضایت صاحبان آنها استفاده میکردند، اکنون قانونگذار با شرایطی این رفتار را جرم سرقت ادبی و قابل مجازات دانسته است. موضوع این جرم آثار یا نوشتههای دیگران است که مفهوم خاصی داشته باشند، اعم از اینکه قبلاً به ثبت رسیده یا نرسیده باشند. محتوی نرمافزاری که در فضای مجازی منتشر شده باشد نیز میتواند موضوع جرم سرقت ادبی باشد. از مهمترین خصوصیات مقوم این جرم، نشر نوشتههای دیگران بنام خود یا شخص ثالث در نشریات است؛ اعم از اینکه این نشریه مجوز نشر داشته یا مجوز نشر نداشته باشد و یا اینکه این نشریه داخلی یا خارجی در داخل یا در خارج از کشور منتشر شود. نشر اثر بر مبنای ایدهها یا الهامات گرفته شده از دیگری را نمیتوان جرم سرقت ادبی محسوب نمود، مگر اینکه عیناً از آنها اقتباس شده باشد. در این مقاله تلاش شده است تا با روش توصیفی_تحلیلی به بیان و رفع ابهامات و چالشهائی بپردازد که مرتبط با موضوع مقاله است.