فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه خودکارآمدی والدینی و خودبخشایشگری با تعامل مادر- کودک در مادران دارای فرزند کم­توان ذهنی انجام شد.روش: پژوهش حاضر توصیفی از نوع همبستگی است. جامعه آماری این پژوهش را کلیه مادران دارای کودک کم­توان ذهنی مراجعه‌کننده به مؤسسات نگهداری این کودکان در شهر تبریز تشکیل می‏دادند که از این تعداد 110 نفر به روش نمونه‌گیری تصادفی خوشه‌ای انتخاب شدند. برای جمع‌آوری داده‌ها از مقیاس ارزیابی مادر- کودک (رابرت، 1961)، مقیاس خودکارآمدی والدینی (دومکا و همکاران، 1996) و پرسشنامه خودبخشایشگری (ول و همکاران، 2008) استفاده شد. تجزیه‌وتحلیل داده­ها با روش ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون انجام گرفت.یافته­ها: نتایج نشان دادند بین پذیرندگی فرزند و خودکارآمدی والدینی و احساسات و کنش­ها و باورهای خودبخشایشگری رابطه مثبت (مستقیم) و معناداری وجود دارد. همچنین بین بیش­حمایتگری، سهل­گیری افراطی و طرد فرزند با خودکارآمدی والدینی و خودبخشایشگری رابطه منفی (معکوس) و معناداری وجود دارد. از طرفی نتایج تحلیل رگرسیون گام‌به‌گام نشان داد که خودکارآمدی والدینی و مؤلفه احساسات و کنش­های خودبخشایشگری می­توانند تغییرات تعامل مادر- کودک را در مادران دارای فرزند کم­توان ذهنی پیش‌بینی کنند.نتیجه­گیری: با توجه به اینکه تقویت خودکارآمدی والدینی و خودبخشایشگری منجر به افزایش تعامل مادر و کودک در فرزندان کم­توان ذهنی می­شود، برنامه­ریزی جهت افزایش خودکارآمدی و خودبخشایشگری به مادران کودکان کم­توان ذهنی می­تواند منجر به افزایش تعاملات بین مادر و کودک گردد.