کارکرد طنز به مثابة سرمایة اجتماعی با تأکید بر طنز عرفانی
نویسندگان
1 استادیار، دانشکدة الهیات، پردیس فارابی دانشگاه تهران، قم، ایران
doi
10.22059/jscm.2021.317627.2114چکیده
بیشک یکی از جنبههای مهم توسعة پایدار در جامعه استفاده از مفهوم سرمایه، آن هم در وجه اجتماعی آن، است. هرچند واژة سرمایه اساساً در قلمرو اقتصادی به کار میرود، از حدود دو دهة گذشته در قلمرو اجتماعی نیز به طور فزاینده مورد پذیرش قرار گرفته است و اکنون یکی از مؤلفههای مهم توسعهیافتگی شناخته میشود. از سوی دیگر، کشف و بهرهبرداری و اشاعة فرهنگ عامه با هدف تقویت شناسههای هویت جمعی و تاریخی به مثابة سرمایة اجتماعی و دستیابی به توسعة پایدار در قلمرو اجتماعی کشور یکی از رسالتها و وظایف اصحاب فرهنگ در جامعه است. در این میان، طنز به مثابة یکی از مصادیق پراهمیت در فرهنگ عامه، به دلیل تکیه بر ضمیر ناخودآگاه فرهنگی مردم و بازتولید ارزشهای اخلاقی متناسب با سنتهای دینی و ملی کشور، از جایگاهی ویژه برخوردار است. در این جستار تلاش شد به نحو توصیفیـ تحلیلی و با روش کتابخانهای و اسنادی از طریق تعریف و تبیین جایگاه سرمایة اجتماعی به تعاریف مرسوم حوزة مطایبه و اقسام آن و نیز طنز عرفانی، به منزلة نوعی فاخر از طنز، اهتمام شود. با تکیه بر ویژگیهای این طنز، تلاش شد چشماندازی از کارکردهای اجتماعی آن به مثابة پارهای از میراث معنوی عارفان ارائه و بر اهمیت و ابعاد نظری و ارتباط نظاممند آن با سرمایة اجتماعی تأکید شود. طنز عرفانی، به مثابة سرمایة اجتماعی، میراثی است که در طول تاریخ در برخورد با ناهنجاریهای فردی و اجتماعی در مقام اصلاح و تعالی و توسعة فرهنگی و ارتقای ارزشهای مدنی و دینی جوامع برآمده است. هدف نهایی این نوشتار باز نگاه داشتن باب تأمل سنجشگرانة ارتباط این دو مفهوم (طنز و سرمایة اجتماعی)، به منظور اصلاح و توسعة فرهنگی و ارتقای ارزشهای مدنی و دینی جامعه، بود.