تاثیر آموزش مهارت زندگی بر کفایت اجتماعی دانشآموزان آهستهگام
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد ورامین، پیشوا، ایران
2 دانشجوی کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد ورامین، پیشوا، ایران
3 دانشجوی کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد ورامین، پیشوا، ایران
4 دانشجوی دکتری روانشناسی و آموزش کودکان استثنایی دانشگاه تهران
5 دپارتمان روانشناسی، استادیار دانشگاه آزاد اسلامی، واحد نجفآباد، گروه روانشناسی، نجفآباد، ایران
doi
چکیده
هدف: این پژوهش به منظور بررسی تاثیر آموزش مهارتهای زندگی بر کفایت اجتماعیدانشآموزان آهستهگام در شهرستانهای تهران اجرا شد. روش: این پژوهش، یک مطالعه شبهآزمایشی با طرح پیش آزمون- پس آزمون و گروه شاهد بود.40 دانشآموز پسر آهستهگام 13 تا 15 ساله که به روش نمونهگیری در دسترس انتخاب شده بودند در این پژوهش شرکت داشتند. آزمودنیها به صورت تصادفی به دو گروه 20 نفری تقسیم شدند (یک گروه آزمایش و یک گروه شاهد). گروه آزمایش، آموزش مهارتهای زندگی را در 9 جلسه دریافت کردند در حالی که به گروه شاهد این آموزش ارائه نشد. ابزارهای استفاده شده در این پژوهش آزمون هوشی وکسلر کودکان و پرسشنامه کفایت اجتماعی بود. اطلاعات جمعآوری شده با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیری تحلیل شد. یافتهها: نتایج نشان داد که بعد از مداخله، میانگین نمرات کفایت اجتماعیگروه آزمایش به طور معناداری بیشتر از گروه شاهد بود. همچنین، آموزش مهارتهای زندگی بر همه خرده مقیاسهای کفایت اجتماعی (مهارتهای شناختی، رفتاری، کفایت هیجانی و آمایه انگیزشی) اثر مثبت و معناداری داشت. نتیجهگیری: برنامه آموزشی مهارتهای زندگی باعث بهبود کفایت اجتماعیدر دانشآموزان آهستهگام شد. بنابراین برنامهریزی برای ارائه آموزش مهارتهای زندگی به این دانشآموزان اهمیت ویژهای دارد.
