مطالعۀ تطبیقی معیارهای ارزیابی رفتار ضد رقابتی با تأکید بر حقوق ایران
نویسندگان
1 استادیار، دانشکدة ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه حضرت معصومه(س)، قم، ایران
doi
10.22059/jolt.2020.278523.1006708چکیده
مبانی حقوق رقابت ماهیتی اقتصادی دارند که تبیین دقیق و رفع ابهام از آنها به کارآمدی ضوابط حقوقی خواهد انجامید. معیارهای متعددی برای تحلیل و ارزیابی رفتارهای ضد رقابتی مطرح شده است که میتوان مهمترین آنها را «ممنوعیت ذاتی» و «محدودیت متناسب و منطقی» دانست. درحالیکه طبق قاعدة «ممنوعیت ذاتی» قالب و موضوع رفتارْ معیارِ ممنوعیت قلمداد میشود، قاعدة «محدودیت متناسب و منطقی» مستلزم ارزیابی آثار رفتار و ساختار بازار مرتبط است. سایر معیارهای پذیرفتهشده در حقوق رقابت نیز، منطبق با رویکرد خاص خود، رفتارهای ضد رقابتی را بررسی میکنند. در این پژوهش تلاش شد، ضمن تحلیل هر یک از معیارهای طرحشده در حقوق رقابت، نقاط ضعف و قوت احتمالی آنها تبیین شود و با بررسی «قانون سیاستهای کلی اصل 44 قانون اساسی» موضع حقوق ایران در ارتباط با این موضوع مشخص شود. به عنوان نتیجه میتوان گفت پذیرش هر یک از این معیارها دارای اثر مستقیم در مفاد قوانین و چگونگی مواجهه با رفتارهای ضد رقابتی است و بر مبانی اقتصادی و اهدافی مبتنی است که نظام حقوق رقابت در پی تحقق آن است. در ایران، ابهام مبانی اقتصادی قانونگذار و بیتوجهی به معیارهای مورد نظر در این زمینه از علل ناکارآمدی حقوق رقابت محسوب میشود.
