استعارههای مفهومی سورة جمعه؛ رویکردی شناختی-تحلیلی
نویسندگان
1 گروه زبان و زبانشناسی، واحد زنجان، دانشگاه آزاد اسلامی. زنجان، ایران
2 گروه زبان و زبانشناسی، واحد زنجان، دانشگاه آزاد اسلامی، زنجان، ایران
3 گروه زبانشناسی، دانشکده ادبیات و زبانهای خارجی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران
doi
10.22099/jill.2024.49227.1376چکیده
در زبانشناسی شناختی مفهومسازی نقش مهمی در شناخت معنی دارد. از دیدگاه لیکاف و جانسون استعارههای مفهومی، صرفاً اموری زبانی نیستند بلکه سازوکارهایی اندیشگانی هستند که بازنمود آنها نه تنها در زبان بلکه در رفتارهای اجتماعی و فرهنگ نیز قابل مطالعه هستند. این پژوهش که به روش تحلیلی-توصیفی انجام شده است، به دنبال پاسخدادن به این پرسش است که نظریة استعارة مفهومی تا چه حد در متون مذهبی کارآمد است؟ در این نوشتار تلاش میشود تا با کمک نظریة استعارة مفهومی سورة منتخب جمعه بررسی شود که یکی از پنج سورة مسبحات (حدید، حشر، صف، جمعه، تغابن که با سَبَحَ یا یُسَبِحُ آغاز میشوند) قرآن کریم است. تحلیل با رویکرد شناختی و با نگاهی به فرایند مفهومسازی آیات صورت میگیرد، دلیل این انتخاب این است که این سوره بر دو محور اصلی و اساسی تاکید میکند؛ نخست توحید و صفات الهی و هدف از بعثت پیامبر اسلام و مسئلة معاد و دوم پرداختن به اهمیت نماز جمعه. نتایج این پژوهش نشان میدهند که از منظر معناشناسی شناختی، کاربست نظریة استعارة مفهومی با استفاده از الگوی دو حوزهای مقصد و مبدأ لیکاف و جانسون میتواند در تبیین ساختار مفهومی مؤلفههای قرآنی کارآمد باشد و معانی نهفته در ساختار آیات قرآن کریم را آشکار کند. به این ترتیب، این تحلیل نحوة نگرش و جهانبینی مخاطب را تحت تاثیر قرار میدهد و بینش کلی در مقیاس بشری به منظور تسهیل در فهم آیات را فراهم میآورد. نتایج این پژوهش میتوانند در تحلیل ادبی و قرآنپژوهی و حوزة زبانشناسی شناختی سودمند باشند.