بهینهسازی مدل زمانبندی پروژه با محدودیت منابع تجدیدپذیر و تجدیدناپذیر با رویکرد برنامهریزی امکانی و برنامهریزی آرمانی فازی
نویسندگان
1 گروه مهندسی صنایع، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
doi
10.22105/dmor.2025.495105.1896چکیده
هدف: اجرای پروژههای عمرانی، تاثیرات منفی بر محیطزیست بر جا میگذارد. بهطوریکه صنعت ساختوساز به ایجاد مشکلات زیستمحیطی اعم از مصرف بیشازحد منابع جهانی و تولید آلایندههای محیطی متهم شده است. از اینرو، کاهش اثرات زیستمحیطی ناشی از اجرای پروژه، دارای اهمیت بسیار است. از اینرو، هدف پژوهش ارایه مساله گسسته موازنه زمان، هزینه، کیفیت و اثرات زیستمحیطی با توجه به محدودیت منابع است.روششناسی پژوهش: در این پژوهش یک مدل برنامهریزی چندهدفه برای مساله زمانبندی و موازنه اهداف با توجه به محدودیتهای روابط پیشنیازی بین فعالیتهای پروژه و محدودیتهای منابع تجدیدپذیر و تجدیدناپذیر ارایه گردیده است. با توجه به آنکه برای هر فعالیت پروژه، روشهای اجرایی چندگانهای درنظر گرفته شده، این مساله جزو مسایل زمانبندی پروژه با محدودیت منابع چند حالت اجرایی خواهد بود. برای یافتن جواب بهینه از روش برنامهریزی امکانی فازی از طریق رویکرد برنامهریزی آرمانی فازی استفاده شده است.یافتهها: نتایج بیانگر کارایی بالای مدل پیشنهاد شده در شرایط عدم قطعیت فازی میباشد و نتایج حل مدل با رویکردهای مختلف، راهگشای مدیران در امر برنامهریزی و زمانبندی است.اصالت/ارزش افزوده علمی: این پژوهش با معرفی یک مدل چندهدفه، رویکرد جدیدی را ارایه میکند که گامی نو در بهینهسازی زمان-هزینه-کیفیت- اثرات زیستمحیطی است. این مدل به مدیران پروژه کمک میکند تا بینش بهتری نسبت به موازنه زمان، هزینه، کیفیت، اثرات زیستمحیطی، بهینهسازی تخصیص منابع و درنهایت بهبود عملکرد پروژه بهدست آورند.