نقدی بر مرور زمان طرح دعوی علیه بارفرابر در نظام حقوقی ایران از منظر اسناد حقوقی بینالمللی
نویسندگان
1 استادیار، دانشکده حقوق دانشگاه شهید بهشتی.
doi
10.52547/jlr.2022.228508.2295چکیده
بارفرابری امروزه نقش کلیدی در توسعه و ثبات صنعت حمل و نقل بینالمللی کالا ایفاء میکند و بارفرابران دیگر همانند گذشته صرفاً نماینده صاحب کالا برای راهبری عملیات حمل نیستند بلکه بیشتر در قامت متصدی حمل ترکیبی طیف گستردهای از خدمات از جمله حمل کالا را به مشتریان ارائه میدهند. در ایران، شورای عالی هماهنگی ترابری در سال 1377 آئیننامهای را با عنوان "آئیننامه تأسیس و فعالیت شرکتهای حمل و نقل بینالمللی" تصویب نمود که بند 3 ماده 21 آن مرور زمان طرح دعوی علیه بارفرابر را 90 روز تعیین نموده است. وضع چنین بازه کوتاه مدتی برای طرح دعوا نه تنها صاحبان کالا را برای وصول خسارت در فرض تلف کالا یا آسیب بدان با مشقت جدی مواجه خواهد ساخت بلکه این پرسشهای جدی را به ذهن متبادر مینماید که آیا چنین مقررهای همسو با ضابطه پذیرفته شده در اسناد حقوقی بینالمللی از جمله قواعد نمونه فیاتا راجع به خدمات بارفرابری میباشد؟ آیا شورای عالی هماهنگی ترابری قانوناً مجاز به وضع چنین مرور زمانی است؟ آیا حکم این مقرره با وجود ماده 393 قانون تجارت اعتبار دارد؟ بررسی اسناد بینالمللی مختلف حاکم در زمینه فعالیت بارفرابری حکایت از وجود بازه 9 ماهه برای طرح دعوی علیه بار فرابر دارد. همچنین وضع مرور زمان نیازمند مداخله قانونگذار دارد و شورای عالی هماهنگی ترابری فاقد صلاحیت برای چنین اقدامی باشد. در نهایت حکم بند 3 ماده 21 آئیننامه در تعارض با حکمی است که در ماده 393 قانون تجارت بیان شده است.