دیپلماسی اقتصادی ترکیه در آسیای مرکزی در دوران حزب عدالت و توسعه در سالهای 2000 تا 2020
نویسندگان
1 دانش آموخته کارشناسی ارشد مطالعات منطقهای، دانشکده بیمه اکو، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران
2 استادیار روابط بین الملل، گروه ارتباطات و علوم اجتماعی، واحد تهران شرق، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
doi
10.22034/fasiw.2022.152739چکیده
توسعۀ اقتصادی بهشدت تحت تأثیر عوامل فرهنگی و هویتی است؛ بنابراین بهدستآورن شهرت و نفوذ در یک کشور یا منطقه از هدفهای مهم دولتها در دیپلماسی اقتصادی است که متناسب با موقعیت، فرصتها و ظرفیتهای فرهنگی هر کشور از راهها و سازوکارهای گوناگون دنبال میشود. ترکیه بهدلیل پیشینۀ فرهنگی با کشورها و برخورداری از سطح بالای توسعۀ اقتصادی در منطقه، ظرفیت مناسبی برای همکاری با جمهوریهای آسیای مرکزی در زمینۀ اقتصادی دارد. یکی از اصول سیاست خارجی ترکیه در دورۀ حزب عدالت و توسعه داشتن روابط نزدیک با کشورهای آسیای مرکزی است. برای ترکیه تقویت دیپلماسی اقتصادی با کشورهای این منطقه بهدلیل داشتن فرهنگ مشترک با آنها اهمیت فراوانی دارد. در این پژوهش بهدنبال پاسخ این پرسش هستیم که مهمترین متغیرها یا شاخصها در روابط اقتصادی ترکیه با منطقۀ آسیای مرکزی کدامند؟ در پاسخ، این فرضیه مطرح میشود که دیپلماسی اقتصادی ترکیه در منطقه در دورۀ حزب عدالت و توسعه را میتوان با شش شاخص دیپلماسی اقتصادی در سیاست خارجی دولت توسعهگرا تبیین کرد که عبارتاند از: 1. رشد تجارت بر اساس راهبرد توسعۀ صادرات؛ 2. جذب سرمایهگذاری و سیاست پیمانکاری خارجی؛ 3. موافقتنامههای تجارت آزاد و ترجیحی؛ 4. ارتباط هماهنگ با حداکثری؛ 5. تعامل مثبت با نهادهای اقتصادی بینالمللی؛ 6. ایجاد تصویر مثبت. در این مقاله، سطح این رابطه را با چارچوب مفهومی دیپلماسی اقتصادی با تمرکز بر این 6 عامل تحلیل میکنیم. روش پژوهش کیفی و روش گردآوری دادهها اسنادی، کتابخانهای و اینترنتی است.