«سوز شب»: هاوارد بارکر و تمثیل در عصر پساحقیقت
نویسندگان
1 دانشیار دانشکده ی زبان های خارجی دانشگاه علامه طباطبایی
doi
10.48308/clls.2025.241806.1384چکیده
این مقاله به بررسی نمایشنامه «سوز شب» (۱۹۸۸) اثر هاوارد بارکر میپردازد که یکی از نخستین آثار دراماتیک است که نسبت به ظهور عصر پسا-حقیقت در دهه ۱۹۸۰ میلادی حساسیت نشان میدهد. با تمرکز بر تئاتر فاجعه بارکر، مقاله استدلال میکند که این نمایشنامه، از طریق شکستن ساختارهای روایی کلاسیک و بهرهگیری از تمثیل پسامدرن، بحران حقیقت و ابهام اخلاقی معاصر را شبیهسازی میکند. در بستر سیاستهای تاچریسم و سلطه رسانههای دیجیتال، تئاتر سیاسی از گفتمان منطقی به تأثیرات احساسی و روایتشکنانه گرایش مییابد و شخصیت هلن در این نمایش به تمثیلی از ناپایداری معنا و شکست تفسیر بدل میشود. با تکیه بر تعاریف جدید از تمثیل پسامدرن و با تکیه بر مباحث نظری حول موضوع پسا-حقیقت این مقاله نتیجه میگیرد که بدن مثله شدهی هلن و ساختار غیرخطی نمایش، فرایندهای فرهنگی معناسازی را افشا میکند و تماشاگر را در سردرگمی هستیشناختی پسا-حقیقت غوطهور میسازد. این خوانش نه تنها اهمیت بارکر در تئاتر معاصر را برجسته میکند، بلکه تئاتر سیاسی را به عنوان «آزمایشگاهی برای بحرانهای اخلاقی» بازتعریف مینماید.