فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

ورزش و غوطه‌وری در آب گرم احتمالاً با افزایش بیشتری در مقدار IL-6 و CXCL1 سرمی و مقاومت انسولینی بیماران سندروم متابولیک همراه می‌شود. اما تاکنون بررسی مستقیمی در این زمینه انجام نگرفته است. بنابراین هدف تحقیق بررسی تأثیر یک جلسه رکاب‌زنی در آب گرم و محیط بیرون از استخر بر مقدار CXCL1 و IL-6 سرم و مقاومت انسولینی مردان مبتلا به سندروم متابولیک بود. 15 مرد مبتلا به سندرم متابولیک (سن 17/4±4/58 سال، شاخص تودة بدن 27/3±27/31 کیلوگرم بر متر مربع) با طرح تصادفی معکوس در چهار جلسه آزمون (با فاصلة 48 ساعت) متشکل از رکاب‌زنی یا نشستن غیرفعال در شرایط غوطه‌وری سربالا در آب گرم (42 درجه) یا بیرون از استخر (خشکی) را تجربه کردند. هر جلسة رکاب‌زنی شامل 30 دقیقه فعالیت تناوبی با شدت 50% حداکثر ضربان قلب بود. پیش و 15 دقیقه پس از پایان هر جلسه، خون‌گیری انجام گرفت. متغیرها به روش آلایزا و آنزیمی اندازه‌گیری شد و داده‌ها با آزمون اندازه‌گیری مکرر (مدل سری‌های زمانی) در سطح معنا‌داری (05/0>P) تحلیل شدند.یافته‌ها نشان داد رکاب‌زنی فقط در آب گرم سبب افزایش CXCL1 سرم شد، در‌حالی‌که افزایش  IL-6سرم فقط در حین رکاب‌زنی در خشکی مشاهده شد (05/0>P). اما مقاومت انسولینی در هر دو شرایط ورزش در آب گرم (002/0=P) و خشکی (001/0=P) کاهش یافت که مقدار کاهش‌ها تفاوتی نداشت (217/0=P). براساس یافته‌ها می‌توان نتیجه گرفت که رکاب‌زنی در آب گرم از لحاظ مقدار تغییر ایجادشده در IL-6 و CXCL1 سرمی و حتی مقاومت انسولینی مزیت چندانی نسبت به رکاب‌زنی در خشکی ندارد. اما به‌دلیل کمبود شواهد و محدودیت‌ها، هنوز به بررسی‌های بیشتری است.