تأثیر هشت هفته تمرین تداومی و تناوبی با شدت بالا بر میزان پروتئین جفت‌نشدۀ-1 در بافت چربی احشایی و زیرپوستی موش‌های صحرایی چاق

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران

2 دانشیار گروه فیزیولوژی ورزش دانشکدة تربیت بدنی دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران

3 کارشناسی ارشد فیزیولوژی ورزش، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران

4 دانشیار مرکز تحقیقات علوم اعصاب، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران

doi
10.22059/jsb.2020.301401.1394
چکیده

شیوع چاقی و بیماری‌های ناشی از آن در سراسر دنیا به معضلی بهداشتی تبدیل شده است. تغییر فنوتیپ بافت چربی سفید به قهوه‌ای در پی فعالیت ورزشی امروزه به‌عنوان یکی از راهکارهای پیشگیری چاقی مورد بررسی است. هدف از این تحقیق مقایسة تأثیر 8 هفته تمرین تداومی و تناوبی با شدت بالا (HIIT) بر میزان UCP1 بافت چربی احشایی و زیرپوستی موش‌های صحرایی چاق است. به‌منظور اجرای تحقیق 18 سر موش نر پس از 8 هفته تغذیه با رژیم پرچرب، به‌صورت تصادفی در سه گروه کنترل، تمرین تداومی و HIIT تقسیم شدند. تمرین تناوبی شامل تناوب‌های با شدت بالا (vVO2max %80-110) و تناوب‌های با شدت پایین (vVO2max %50) و تمرین تداومی شامل دویدن با شدت (vVO2max %65-75) بود. 48 ساعت پس از آخرین جلسة تمرینی، موش‌ها تشریح و بافت چربی احشایی و زیرپوستی آنها جمع‌آوری و به روش وسترن بلات تجزیه‌وتحلیل شد. نتایج نشان داد که 8 هفته تمرین تداومی و HIIT سبب افزایش معنادار میزان UCP1 در بافت چربی سفید احشایی و زیرپوستی (05/0< P) شد و میزان افزایش در گروه HIIT، صرف‌نظر از نوع بافت احشایی یا زیرپوستی به‌طور معناداری (05/0< P) بیشتر بود. با توجه به نتایج به‌نظر می‌رسد تمرینات HIIT به افزایش بیشتری در میزان UCP1 بافت چربی سفید احشایی و زیرپوستی منجر می‌شوند و افراد چاق می‌توانند با انجام این نوع تمرینات از تأثیرات مفید آن برای جلوگیری از افزایش وزن و بهبود عملکرد بافت چربی بهره‌مند شوند.