سیاست نگاه به شرق: واکاوی دیپلماسی علمی-فرهنگی ایران در قبال کشورهای اسلامی جنوب شرق آسیا
نویسندگان
1 دانشیار گروه مطالعات منطقهای، دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران، تهران، ایران.
doi
چکیده
با پایان یافتن جنگ سرد، منطقهگرایی نو به عنوان فرآیندی مهم در عرصه بینالمللی رو به گسترش بوده است و کشورها تلاش میکنند سیاستهای منطقهگرایانه خود را به صورت دوجانبه و در قالب موافقتنامههای مشترک و یا چندجانبه و نهادینه شده در قالب تشکیل سازمانها و نهادهای منطقهای و یا به صورت موافقتنامههای چندجانبه به منظور تحقق اهداف خود توسعه دهند. بیشک، جمهوری اسلامی ایران نیز از این قاعده مستثنی نبوده و بررسی سیاستهای آن در چند سال اخیر نمایانگر توجه ویژه جمهوری اسلامی ایران به گسترش روابط با کشورهای مختلف قاره آسیا در زیرمناطق مختلف از جمله شرق و جنوبشرق آسیا، جنوب آسیا، غرب آسیا و آسیای مرکزی است. هدفاصلی از انجام این پژوهش، بررسی ابعاد، وجوه، نوع و ویژگی دیپلماسی علم و فناوری جمهوری اسلامی ایران با کشورهای اسلامی جنوبشرق آسیا در قالب نگاه به شرق است. استدلال اصلی نویسنده این است که سیاست نگاه به شرق و گسترش روابط علمی و فناوری با کشورهای جنوبشرق آسیا از اهمیت راهبردی و استراتژیک در سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران برخوردار نبوده است.