بازشناسی مفهوم تشریفات دادرسی و محدوده عدم رعایت آن در دادرسیهای غیرتشریفاتی
نویسندگان
1 دانش آموخته کارشناسی ارشد دانشکده حقوق، دانشگاه آزاد اسلامی واحد آیت الله آملی ، آمل، ایران
2 دانشگاه آزاد اسلامی واحد قائمشهر
doi
10.52547/jlr.2023.144728.1220چکیده
قوانین ایران در موارد بسیاری از جمله دادگاههایخانواده، شوراهایحلاختلاف و دعاویتصرف، با اشاره مبهم به عدم رعایت تشریفاتدادرسی، بدون آنکه محدوده رعایت نکردن آنها را معین نمایند، سبب تشتت رویه دادگاهها شدهاند. در این زمینه تعاریف حقوقدانان از «تشریفاتدادرسی» تا حد زیادی متعارض میباشد و در تبیین مصادیق آن، اختلافنظر قابل توجهی وجود دارد. این اختلاف در مواردی از جمله دادخواست، ابلاغ، هزینهدادرسی و مواعد قانونی تا آنجاست که برخی، آنهارا جزو اصولدادرسی دانسته و برخی دیگر در زمره تشریفاتدادرسی جای میدهند. بنابراین در تمییز اقسام تشریفاتدادرسی، باید آنرا به درستی تفکیک نمود؛ نوع اول «تشریفاتاساسی» میباشد که خود از دو قسم تشکیل میشود؛ قسم نخست از جمله ابلاغ و جلسهدادرسی «تشریفاتمقدمه اجرای اصول» است که امکان عدول از آن حتی با تصریح قانونگذار میسر نمیباشد. قسم دیگر از جمله دادخواست و هزینهدادرسی «تشریفات رکنیدادرسی» میباشند که با تصریح موردی قانونگذار در دادرسیهایخاص، قابل عدول میباشند. نوع دوم تشریفاتدادرسی با درجه تاثیر ضعیفتر «تشریفات ساده» میباشد که شامل مصادیق بسیاری از جمله نحوه ابلاغ، زمانجلسهدادرسی، مواعد و مهلتها میشود.