بینالمللیشدن آموزش عالی و آیندهی همگرایی کشورهای اسلامی
نویسندگان
1 استادیار گروه سیاست علم، مرکز تحقیقات سیاست علمی کشور، تهران، ایران.
2 استادیار گروه مطالعات آیندهنگر، پژوهشکدهی مطالعات فرهنگی و اجتماعی کشور، تهران، ایران.
doi
چکیده
در طول تاریخ تمدن اسلامی عوامل متفاوت و متعددی در گسترش همگرایی یا واگرایی کشورهای اسلامی نقشآفرین بوده و این موضوع به یکی از عوامل اصلی تعیین کنندهی سرنوشت تمدن اسلامی تبدیل شده است. گسترش مراودات علمی میان کشورهای اسلامی از یکسو و همکاری میان کشورهای اسلامی و غیراسلامی از سوی دیگر بر چگونگی شکوفایی علمی و فناورانه در حوزهی تمدن اسلامی تأثیرگذار بوده است. در این مقاله تلاش شده است از منظر آیندهنگری و با نگاه کلان به روندهای تاریخی، موضوع چگونگی تحقق آیندهی مطلوب تمدن اسلامی بر پایهی گسترش مراودات علمی بینالمللی مورد بحث و بررسی قرار گیرد. ادعای اصلی مطرح شده در این اثر آن است که همکاریهای علمی بینالمللی زمینهی مناسبی برای دستیابی به فهم میانفرهنگی را در فضای تعامل کشورهای اسلامی با یکدیگر مهیا میسازد. این شیوهی فهم و شناخت بر تعمیق و گسترش روابط میان کشورهای اسلامی تأثیرگذار بوده و این موضوع تعیینبخش چگونگی دستیابی به سرنوشت مطلوب تمدن اسلامی است. روشهای استفاده شده در این اثر عبارتند از: بهرهمندی از کلاننگری تاریخی(Macro Historian) به منظور بررسی کلانروندهای تاریخی همکاریهای علمی در تمدن اسلامی، تحلیل روند به منظور بررسی وضعیت کنونی همکاریهای علمی کشورهای اسلامی و سناریونگاری به منظور ارائهی تصویری از آیندههای بدیل پیشروی تمدن اسلامی در سایهی همکاریهای علمی بینالمللی. نتایج اصلی حاصل از این مطالعه عبارتند از: وجود مزیتهای نسبی بسیار برای گسترش و تعمیق همکاریهای علمی بینالمللی میان کشورهای اسلامی؛ واگرایی شدید میان کشورهای اسلامی در عرصهی همکاریهای علمی بینالمللی؛ غربگرایی و داشتن اسطورهی غرب مدینهی فاضله در میان اندیشمندان، محققان و متخصصان کشورهای اسلامی؛ لزوم تقویت درگاههای(Hub) همکاریهای علمی میان کشورهای اسلامی؛ لزوم انعقاد پیمانهای بینالمللی در عرصهی همکاریهای آموزشی، پژوهشی و فناورانه میان کشورهای اسلامی.