تحلیل اثرات آب و هوا بر توسعه گردشگری در مسیرهای پروازی

نویسندگان
doi
چکیده

گردشگری بزرگترین و پررونق ترین صنعت جهان و مهمترین صنعت اشتغالزای دنیا محسوب می شود. گردشگری در مناطقی توسعه یافته که شبکه های وسیع حمل ونقل، به ویژه هوایی، در آنها وجود داشته و قابلیت توسعه هرچه بیشتر موجود بوده است. شرایط جوی تاثیر مستقیم و غیرمستقیمی بر ایمنی پروازها دارد. این پژوهش به بررسی تأثیر یخبندان بر ایمنی هوانوردی و فرصت‌های گردشگری هوایی مسیر تهران–اصفهان می‌پردازد. از داده‌های دما و بارش ایستگاه‌های اصفهان و تهران طی دوره آماری ۱۹۵۹ تا ۲۰۰۶ استفاده و روند آنها با آزمون من-کندال شناسایی گردید. از مدل (SDSM) برای پیش‌بینی‌ها استفاده شد. نتایج نشان‌دهنده افزایش دمای حداقل زمستان، به ویژه در اصفهان بود که منجر به کاهش ریسک انجماد باند فرودگاه، مه و کاهش دید افقی گردید. این امر قابلیت اطمینان عملیات پروازی را افزایش داده و هزینه‌های عملیاتی ناشی از لغو یا تأخیر پروازها را کاهش می‌دهد. تحلیل‌ها حاکی از شروع زودهنگام فصل گردشگری بهار به دلیل افزایش دمای اوایل بهار و پایداری فصول گرم‌تر برای سفرهای پاییزی است که پتانسیل تبدیل پاییز به یک فصل اوج ثانویه گردشگری را افزایش می‌دهد. در مقابل، افزایش دمای حداقل تابستان، بر ضرورت مدیریت انرژی و سرمایش زیرساخت‌های فرودگاهی تأکید دارد. تغییرات دمایی اخیر، با کاهش مخاطرات یخبندان و مساعدتر ساختن الگوهای دمایی فصلی، موقعیت عملیاتی و پتانسیل گردشگری هوایی در مسیر تهران–اصفهان را بهبود می‌بخشد. بهره‌برداری از این فرصت‌ها نیازمند هماهنگی میان برنامه‌ریزی‌های عملیاتی، بازاریابی و زیرساختی صنایع هوایی و گردشگری با داده‌های اقلیمی است.