الگوی بهینۀ توسعۀ فضاهای آموزشِ عالی از منظر ارگونومی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری آموزش عالی گرایش برنامه ریزی توسعه
2 استاد گروه علوم تربیتی دانشگاه مازندران
3 دانشگاه مازندران
doi
10.22047/ijee.2024.472103.2102چکیده
امروزه، توجه به مباحث ارگونومی در نظام های آموزشی به اولویتی مهم تبدیل شده است چراکه اعتقاد بر این است که این حوزه بر کیفیت نظام آموزشی تأثیر میگذارد. پژوهش حاضر با هدف طراحی الگوی بهینۀ توسعۀ فضاهای آموزشِ عالی از منظر ارگونومی تدوین شده است. روش پژوهش کیفی است و از نظریۀ داده بنیاد برای طرح یک چارچوب تحلیلی انتزاعی استفاده میکند. نمونۀ آماری پژوهش شامل 25 استاد باسابقه میشود که، براساس نمونه گیری غیراحتمالی و نمونه گیری هدفمند (نظری)، دو نوع آن را با نام های حداکثر تنوع (ناهمگون) و گلولۀ برفی انتخاب کرده ایم. شایان ذکر است که نمونۀ آماری هم در دانشگاه حضور دارد و هم درخصوص موضوع پژوهش از اطلاعاتی نسبتاً جامع برخوردار است. همچنین اطلاعات جمع آوری شده را به وسیلۀ نرم افزار ATLAS.tiTM تحلیل کرده ایم. براساس نتایج، آموزشِ عالی نیازمند بازنگری کلی در حوزۀ ارگونومی، به مثابۀ عاملی مهم و تأثیرگذار بر کیفیت آموزشی، است.