راهکارهایی برای ارتقای کیفیت آموزش مهندسی ایران

نویسندگان

1 استاد مهندسی زمین / دانشکاه تهران

doi
10.22047/ijee.2024.447763.2065
چکیده

چکیده: چه دانش‏ ها، مهارت‏ ها و نگرش‏ هایی را دانشجویان باید در زمان فارغ‏ ا‏لتحصیلی کسب نموده باشند؟ و چگونه می‏ توانیم مطمئن شویم که دانشجویان به این توانایی‏ ها دست یافته‏ اند؟ اینها دو سؤال اساسی است که آموزش مهندسی در چند دهه اخیر، به دنبال پاسخ به آن بوده و قدم ‏های ارزنده ‏ای را برای پاسخ به آنها برداشته است. به طور هم‏زمان، دو سؤال عمده در آموزش مهندسی کشور عبارتند از: کاستی ‏های برنامه ‏های آموزش کارشناسی مهندسی ایران کدام است؟ و چگونه می‏توان با رفع این کاستی‏ ها کیفیت آموزش مهندسی را ارتقا داد؟ در چند دهه گذشته، برنامه‏ ریزی آموزش مهندسی ایران، به صورت متمرکز صورت گرفته است. در نتیجه، بخش قابل توجهی از نقاط قوت و ضعف برنامه‏ های آموزشی مصوب کشور، مشترک هستند. هدف این پژوهش شناسایی کاستی‏ های برنامه ‏های آموزش مهندسی و ارائه راهکارهای اجرایی برای برطرف‏ کردن آنهاست. به این منظور، با استفاده از دو الگوی معتبر جهانی، کاستی‏ های برنامه ‏ها شناسایی شد و در هر مورد، راهکار اجرایی برای برطرف نمودن آنها تدوین و پیشنهاد گردید. در ادامه، راهکارهای پیشنهادی مورد راستی‏ آزمایی قرار گرفت و کارایی آنها به اثبات رسید. اجرای راهکارهای پیشنهادی، قدمی مثبت برای گذر از کمیت به کیفیت در آموزش مهندسی ایران است.